Uzasadnienie
Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. - Ośrodek Zamiejscowy w J. G. przeprowadził kontrolę w Przedsiębiorstwie A L., ukierunkowaną na badanie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2000, jak również na badanie celowości podejmowania decyzji i zgodności z prawem wykorzystywania rozporządzania mieniem państwowym w r. 2000.
Po rozpatrzeniu kontroli organ kontroli skarbowej wydał w dniu [...] wynik kontroli (Nr [...]), w którym stwierdził zawyżenie za rok 2000 straty o kwotę [...] wskutek nieprawidłowości w dziedzinie kosztów uzyskania przychodów. Organ stwierdził ponadto, że zawarte przez Przedsiębiorstwo umowy o współpracę nie przyniosły spodziewanych efektów, zaś możliwości służb marketingowych nie były w pełni wykorzystane. Przedsiębiorstwo nie dołożyło również starań mających na celu wyegzekwowanie od Spółki B należności z tytułu sprzedaży towarów. Dokonał ponadto organ oceny legalności powołania Zakładowej Przychodni Zdrowia.
Wskazany wynik kontroli opatrzony został pouczeniem, iż przysługuje stronie prawo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wniesieniu do organu żądania usunięcia naruszenia prawa.
Skargę tę Przedsiębiorstwo wniosło, a zarzucając naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i zasady swobodnej oceny dowodów, jak również naruszenie przepisu art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, domagało się stwierdzenia nieważności postępowania kontrolnego. W szczególności skarżące Przedsiębiorstwo kwestionowało jedynie ustalenie wyniku kontroli w przedmiocie uznania przez organ bezzasadności wypłacenia na rzecz kontrahenta prowizji w kwocie [...]. Przedstawiono trudną sytuację firmy wobec wprowadzenia zakazu przetwórstwa azbestu.
Odpowiadając na skargę, organ kontroli skarbowej wnosił o jej odrzucenie lub oddalenie i wywodził, że przedmiotowy wynik kontroli nie jest czynnością, o której mowa w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr74, poz. 368 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu stanu faktycznego i prawnego sprawy zważył:
Z dniem 1 stycznia 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zaś sądem właściwym do rozpoznania skarg wniesionych do NSA przed tą datą, jest wojewódzki sąd administracyjny, a to zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Według przepisów art. 3 § 1 i § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a ponadto - na akty inne niż wyżej wymienione, lub też czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa.
Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach ze skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Skarga może być wniesiona również na bezczynność organu, w myśl przepisu art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy.
W przedstawionym wyżej katalogu, wyczerpująco zakreślonym przepisem art. 3 § 2 powołanej ustawy, nie mieści się orzeczenie organu kontroli skarbowej w postaci wyniku kontroli. Nie jest to bowiem ani decyzja administracyjna o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy, ani żadne z postanowień z art. 3 § 2 pkt 2-3. Nie mieści się również wynik kontroli w formie w tej sprawie wydanej, w zakresie przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy; nie stanowi bowiem aktu ani czynności, nakładającej na stronę obowiązek lub przyznającej uprawnienie. Zaskarżony wynik kontroli stanowi bowiem jedynie podsumowanie ustaleń kontrolnych, stwierdzających szereg uchybień lub brak tych uchybień w kontrolowanej działalności Przedsiębiorstwa. Stąd też nie może stanowić przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, a to wobec braku podstawy prawnej.
Skarga wniesiona bez podstawy prawnej jest niedopuszczalna, co musi skutkować jej odrzuceniem po myśli przepisu art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.