Uzasadnienie
W dniu 6.06.2022 r. doręczono pełnomocnikowi Skarżącej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji Strony skarżącej (odpisu z KRS), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższy brak nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
W świetle art. 28 § 1 w związku z art. 29 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 222 r. poz. 329 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z KRS, o którym mowa w ustawie z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz.U.2021.poz 112 ze zm.) – dalej jako: "ustawa o KRS", a od 1 stycznia 2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4a tej ustawy, względnie uchwały odpowiednich organów osoby prawnej podjęte w trybie określonym przepisami Kodeksu spółek handlowych. Zgodnie, bowiem z art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, o których mowa w ust. 3 (są to odpisy, wyciągi i zaświadczenia oraz informacje z Rejestru, które mają moc dokumentów urzędowych, jeżeli zostały wydane w postaci papierowej lub elektronicznej – vide art. 4 ust. 3 ustawy o KRS).
Brak formalny złożonej przez Skarżącą skargi w postaci niedołączenia do niej odpisu z KRS podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie takiego braku formalnego w wyznaczonym terminie, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, korespondencja zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych złożonej skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania Strony skarżącej na dzień podpisania skargi – odpisu z KRS, z którego wynikałoby uprawnienie do wniesienia skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącej 6 czerwca 2022 r. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie z końcem 13 czerwca 2022 r. - brak nie został uzupełniony w zakreślonym terminie. Wyjaśnić nadto należy, że powyższego stanowiska, co do konieczności uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi przez Skarżącą nie zmienia treść przepisów ustawy o KRS, normujących kwestię (powszechnego) dostępu (i jego skutków) do treści ujawnionych w KRS, w tym art. 13 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1, art. 16 czy art. 4 ust. 4a ustawy o KRS. Przepisy te nie czynią "pustą" normy zawartej w art. 29 p.p.s.a. Dostępność do KRS nie oznacza bowiem, że Sąd ma co do zasady zastępować strony w ich obowiązkach procesowych, tj. uzupełniać braki formalne składanych pism.
Obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). Co prawda sąd może korzystać z pozyskiwanych samodzielnie dokumentów, lecz jedynie informacyjnie, kontrolnie, na etapie prowadzenia postępowania sądowego, nie zaś na etapie oceny, czy postępowanie to zostało wszczęte przez osobę należycie umocowaną do reprezentowania strony, która - pomimo wezwania - nie przedstawiła stosownych dokumentów (por. postanowienie NSA z 15 maja 2019 r., II OZ 422/19, publik. CBOSA).
W konsekwencji, wobec prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej wezwania i nieuzupełnienia skargi o stosowny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu, w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji.