Uzasadnienie
Skarżąca spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła – na podstawie art. 3 § 2 pkt 2, art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – skargę na "przewlekłość kontroli podatkowej – postanowienie (...) z dnia 28-11-2016r (...) wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. w sprawie uznania ponaglenia z dnia 04-10-2016r za nieuzasadnione w związku z prowadzoną kontrolą podatkową".
W skardze skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia wydanego przez organ wyższego stopnia. Formułując zarzuty skargi spółka wskazała na naruszenie m.in. art. 210 § 3, art. 219, art. 217 § 2, art. 217 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej: O.p.).
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie.
Zarządzeniem z dnia 15 lutego 2017 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącej spółki do sprecyzowania treści skargi poprzez wskazanie: czy jest to skarga na przewlekłość postępowania w przedmiocie prowadzenia kontroli podatkowej w zakresie zwrotu podatku VAT za luty 2016 r., czy też jest to skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], o uznaniu za nieuzasadnione ponaglenia z dnia 4 października 2016 r., w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...]. Dodatkowo Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącej spółki do podpisania skargi bądź nadesłania podpisanego odpisu skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej przesłał podpisaną skargę o tożsamej treści co poprzednia skarga.
Zarządzeniem z dnia 30 marca 2017 r. Przewodniczący Wydziału zakwalifikował skargę spółki, wywiedzioną przez pełnomocnika, jako skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia skarżąca spółka – działająca przez profesjonalnego pełnomocnika – uczyniła "przewlekłość kontroli podatkowej – postanowienie (...) z dnia [...]-11-2016r (...) wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. w sprawie uznania ponaglenia z dnia 04-10-2016r za nieuzasadnione w związku z prowadzoną kontrolą podatkową". Analiza petitum skargi potwierdza jednak, że intencją strony było zaskarżenie negatywnego załatwienia ponaglenia złożonego przez stronę na prowadzenie kontroli podatkowej. Potwierdza to w głównej mierze żądanie strony, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, co do uchylenia "zaskarżonego postanowienia".
W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że przedmiotem skargi nie jest przewlekłość kontroli podatkowej, lecz postanowienie organu wyższego stopnia załatwiające ponaglenie strony skarżącej. Na takie zaś postanowienie organu podatkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Analizując kognicję sądu administracyjnego trzeba wyjaśnić, że zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Po pierwsze, zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku kontroli podatkowej, do której tylko odpowiednio stosuje się przepisy o postępowaniu podatkowym. Nie jest to więc postępowanie administracyjne. W toku kontroli podatkowej organ podatkowy nie dokonuje bowiem autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego administracyjnego, lecz jedynie sprawdza, czy stan rzeczywisty odpowiada stanowi normatywnemu.
Po drugie, należy zauważyć, że postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia. Postanowienie wydane w trybie art. 141 O.p. nie jest zatem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Postanowienie wydane na podstawie art. 141 O.p. nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie podatkowe w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ na skutek wniesienia ponaglenia nie toczy się żadne nowe postępowanie podatkowe, a jedynie – jak już Sąd wskazał – postępowanie w trybie nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia.
Ponadto na postanowienie wydane w trybie art. 141 O.p. nie przysługuje środek zaskarżenia. Nie mają bowiem do niego zastosowania przepisy dotyczące zażaleń, zamieszczone w art. 236-239 O.p. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2008 r., I SAB/Gl 17/07; CBOSA). Postanowienia wydawanego w trybie art. 141 O.p. nie stanowi także innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W brzmieniu z dnia wniesienia skargi powołany przepis stanowił, że skarga przysługuje na: "inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw". Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że poza kognicją sądu administracyjnego są wszystkie akty i czynności o charakterze stricte procesowym. Przedmiotem zaś postanowienia załatwiającego ponaglenie jest ustalenie, czy w sprawie doszło do naruszenia terminów do załatwienia sprawy (kontroli podatkowej), czyli niewątpliwie kwestia procesowa. Dodatkowo należy zauważyć, że możliwość poddania kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne postanowienia wydanego w trybie art. 141 O.p. nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. – w szczególności zaś z żadnego przepisu Ordynacji podatkowej.
Z przedstawionych wyżej powodów należało zatem uznać, że skarga strony podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego przez stronę wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.