Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (nr [...]), skierowaną do K.P., Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] (nr [...]) o odmowie stwierdzenia na rzecz K.P. nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r.
Pod skargą na tę decyzję podpisali się – K.P. oraz A.P.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 10 marca 2015 r. Sąd wezwał podpisaną pod skargą A.P. do określenia, czy w sprawie występuje jako strona skarżąca, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem potraktowania skargi zgodnie z jej literalnym brzmieniem.
Wezwanie to, dwukrotnie awizowane (w dniach: 19 marca i 27 marca 2015 r.), zostało w dniu 7 kwietnia 2015 r. zwrócone do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Następnie, zarządzeniem Sędziego Sprawozdawcy uznane, na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) za doręczone ze skutkiem na dzień 2 kwietnia 2015 r.
A.P. nie odpowiedziała na wezwanie Sądu.
Z urzędu należy wskazać, że z akt administracyjnych wynika, że A.P. jest małżonką K.P.
Jednocześnie, również w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 10 marca 2015 r. Sąd wezwał skarżącego K.P. do usunięcia braku formalnego skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania, skarżący K.P. wezwanie do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi otrzymał w dniu 24 marca 2015 r.
Brak ten nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Wniesiona przez stronę skarżącą – A.P. i K.P. skarga podlegała odrzuceniu, chociaż na innych podstawach prawnych w stosunku do każdego ze skarżących.
Odnośnie do zawartego w punkcie I postanowienia orzeczenia o odrzuceniu skargi względem A.P. wskazać trzeba, że A.P. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi, stąd, w tej części skargę należało uznać za niedopuszczalną. Kontynuując ten wątek wymaga przypomnienia, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma interes prawny.
Kryterium interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymaga wykazania, że zaskarżony akt stanowi rozstrzygnięcie o indywidualnych prawach i obowiązkach wnoszącego skargę. Interes prawny jako legitymacja do wniesienia skargi pozostaje zatem w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania w ramach którego zaskarżony akt został wydany.
Nawiązując do stanu faktycznego sprawy wymaga zwrócenia uwagi, że adresatem zarówno decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 2009 r., jak i adresatem, utrzymującej to rozstrzygnięcie w mocy, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]) jest K.P. Tylko zatem K.P. ma legitymację procesową w rozumieniu ww. art. 50 § 1 p.p.s.a. do wniesienia skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Legitymacji takiej nie posiada podpisana pod skargą A.P., albowiem ww. decyzja nie rozstrzyga o jej indywidualnych prawach i obowiązkach, a jedynie, jej małżonka.
Wskazana okoliczność skutkowała uznaniem skargi wniesionej przez A.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]) za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a. (jako pochodzącej od podmiotu nieuprawnionego). Z tych powodów, skargę w części zaskarżonej przez A.P. należało odrzucić na podstawie 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w punkcie I postanowienia.
Wyjaśniając przyczyny zawartego w punkcie II orzeczenia o odrzuceniu skargi względem K.P. wymaga wyjaśnienia, że powodem odrzucenia skargi względem tego skarżącego było nieusunięcie, pomimo wezwania, braku formalnego skargi w zakresie podania wartości przedmiotu zaskarżenia.
Wymóg podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty, wynika z treści art. 215 p.p.s.a. Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a., skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu.
W stanie faktycznym sprawy, wobec faktu, że w treści skargi nie zawarto informacji o wartości przedmiotu zaskarżenia, a skarga podlegała wpisowi stosunkowemu (który jest pochodną wartości przedmiotu zaskarżenia), Sąd wezwał skarżącego K.P. do jej wskazania, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Mając na uwadze, że skarżący, pouczony o rygorze zaniechania tego obowiązku, stwierdzonego braku formalnego skargi nie uzupełnił (termin na uzupełnienie tego braku minął bezskutecznie w dniu 31 marca 2015 r.), Sąd zobligowany był do jej odrzucenia, zgodnie z treścią powołanego art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w punkcie II postanowienia.
Wskazując na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) i pkt 6) i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w punkcie I i II postanowienia.