Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia. Podstawą do wydania takiego rozstrzygnięcia było uzupełnienie przez skarżącą spółkę braków formalnych skargi po upływie terminu.
Powyżej wymienione postanowienie Sądu stało się przedmiotem zażalenia skarżącej spółki.
W następstwie doręczenia skarżącej spółce odpisu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 28 kwietnia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, skarżąca spółka wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej spółce prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącej w trybie prawnej fikcji doręczenia w dniu 31 sierpnia 2017 r.
Następnie, pismem z dnia 3 października 2017 r. skarżąca spółka została wezwana do wykonania ww. prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis wezwania doręczono stronie skarżącej w dniu 23 października 2017 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia.
Z akt sprawy wynika, że zażalenie w zakreślonym terminie nie zostało opłacone (informacja z Wydziału Finansowo-Księgowego Sądu).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zażalenie podlegało odrzuceniu.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Pismem takim jest między innymi zażalenie.
Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, zostało doręczone skarżącej spółce w trybie określonym w art. 73 p.p.s.a.
Powołany przepis normuje instytucję tzw. prawnej fikcji doręczenia.
Stosownie do jego brzmienia, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (art. 73 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 73 § 2 zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia w/w okresu czternastodniowego (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
Należy podkreślić, że uregulowana w tym przepisie instytucja fikcji doręczenia sprowadza się do stwierdzenia, że strona odebrała przesyłkę, podczas gdy fizycznie do takiego odbioru nie doszło. Strona miała jednakże możliwość odbioru przesyłki, ale z niej nie skorzystała (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 410-411 wraz z powołanym tam orzecznictwem).
Jak wynika z akt sprawy, w związku z niezastaniem adresata pod adresem wskazanym w skardze, przesyłka zawierająca ww. wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, została po raz pierwszy awizowana oraz pozostawiona w placówce pocztowej w S. w dniu 9 października 2017 r. Ponowne awizowanie przesyłki nastąpiło natomiast w dniu 17 października 2017 r.
Zatem, w świetle podanych okoliczności faktycznych i na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. należało przyjąć, że przesyłka ta została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 23 października 2017 r., to jest z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej. Tym samym, termin na opłacenie zażalenia w zakreślonym siedmiodniowym terminie, upłynął z dniem 6 listopada 2017 r. Z akt sprawy jednak wynika, że stosowny wpis od zażalenia nie został uiszczony.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.