Uzasadnienie
Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]nr ewid. [...],[...], którą na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. z 2002r. nr 9, poz. 84 ze zm./ ustalono S. T. podatek od nieruchomości za 2003 rok w kwocie [...]. Zgodnie z umową z dnia [...]wynajmował on od Gminy W. garaż nr [...] we W. przy ul. B. o powierzchni 21 m2. Podatek mu wymierzono przyjmując stawkę za 1 m2 5,74 zł, przewidzianą w uchwale nr III/15/02 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 12 grudnia 2002r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2003, dla tak zwanych budynków /lub ich części/ pozostałych.
W odwołaniu od tej decyzji S. T. podniósł, że nie powinno się go obciążać podatkiem, bowiem na podstawie umowy najmu użytkuje tylko część nieruchomości będącej własnością Gminy i nie jest jej posiadaczem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. odwołania nie uwzględniło i decyzją z dnia [...]nr [...]utrzymało decyzję organu I instancji w mocy stwierdzając, iż art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r. stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi osoby fizyczne będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie to wynika z umowy zawartej z właścicielem. Podatek od nieruchomości za 2003 rok ustalony został na podstawie złożonej przez S. T. informacji o nieruchomościach. Wynajmując garaż od Gminy jest on jego posiadaczem zależnym w rozumieniu art. 336 k.c.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. T. zarzucił, że decyzja wymierzająca mu podatek od nieruchomości z tytułu najmu garażu znajdującego się we W. przy ul. B. [...] wydana została bez podstawy faktycznej i prawnej. Powołał się między innymi na swoje zeznania i wyjaśnienia, składane w postępowaniu przed organem I instancji. Jego garaż nie jest odrębnym budynkiem, ale pomieszczeniem do garażowania znajdującym się w podpiwniczeniu budynku mieszkalnego.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest kwestia wyodrębnienia prawnego garażu, użytkowanego przez S. T. Podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości bez względu na to, czy stanowi odrębną nieruchomość, czy też jest jedynie częścią budynku. Decydujące znaczenie ma fakt, że podatnik na podstawie zawartej z Gminą W. umowy najmu jest posiadaczem zależnym garażu i tym samym spełnia przesłanki wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 2 i w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podatek od nieruchomości jest świadczeniem publicznoprawnym niezależnym od czynszu, wynikającego z zawartej umowy najmu, bowiem wynika wprost z ustawy, niezależnie od treści tej umowy.
W związku z wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i niezakończeniem przed tym dniem postępowania sprawa zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./ podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Art. 187 § 1 tej ustawy mówi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a według art. 191 dopiero na podstawie całego, zebranego w ten sposób materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona.
Do akt postępowania administracyjnego, przesłanych sądowi wraz z odpowiedzią na skargę, nie dołączono co prawda zeznań i wyjaśnień, na które powołuje się S. T. w swojej skardze, jest jednak sporządzona przez niego na druku IN-1 informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych z dnia 7 lipca 2003r. Wskazuje on tam, że zajmowany przez niego boks garażowy nr [...] nie znajduje się przy ul. B. nr [...] we W., jak to później przyjęto w decyzji I instancji wydanej w dniu [...], ale przy ul. B. nr [...]. Niezależnie od tego, że pozostałe argumenty podatnika twierdzącego, iż jako najemca nie jest posiadaczem części nieruchomości i nie ma obowiązku płacić podatku od nieruchomości, ocenione musiały zostać w świetle obowiązujących przepisów prawa jako niezasadne, zarzut niepełnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych przed podjęciem rozstrzygnięcia uznany został przez sąd za skuteczny. Zaskarżona decyzja utrzymała bowiem w mocy decyzję, wymierzającą skarżącemu podatek od nieruchomości za garaż przy ul. B. nr [...] we W., gdy tymczasem twierdzi on, że użytkowany przez niego garaż usytuowany jest przy ul. B. nr [...] i nadto stanowi część budynku mieszkalnego.
Wyjaśnienie tej okoliczności ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, bowiem zgodnie z § 1 pkt 2 lit. a) uchwały nr III/15/02 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 12 grudnia 2002r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, części budynków mieszkalnych na terenie Wrocławia opodatkowuje się stawką 0,51 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, zaś budynków tak zwanych pozostałych według § 1 pkt 2 lit. e) tej uchwały stawką ponad dziesięć razy wyższą, to jest 5,74 od 1m2 powierzchni użytkowej, tę ostatnią też przyjęto jako właściwą w zaskarżonej decyzji.
Naruszenie we wskazany sposób przepisów postępowania spowodować musiało uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołanej wyżej. Zgodnie z art. 152 tej ustawy orzeczono też, że wymienione decyzję nie mogą być wykonane, odstąpiono natomiast na podstawie jej art. 210 § 1 od orzekania o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w postaci w szczególności wpisu od skargi w kwocie 10 złotych, bowiem nie złożył on w tej kwestii stosownego wniosku.