Uzasadnienie
W dniu [...]wpłynęła do tutejszego Sądu skarga strony skarżącej na wyżej opisaną decyzję organu. Pismem z dnia [...]organ zwrócił się z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego uznając, że brak jest podstaw do ustalenia w zaskarżonej decyzji dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ust 5 i 6 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług, bowiem ustawodawca nie przewidział w tych przepisach możliwości ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w przypadku, gdy podatnik wykazuje kwotę nadwyżki podatku do przeniesienia na następne okresy, zaś w stosunku do pozostałych ustaleń podtrzymał swoje stanowisko. Na posiedzeniu mediacyjnym w dniu [...] strony poczyniły ustalenia, zgodnie z którymi strona skarżąca wyraziła zgodę na propozycję organu, natomiast organ zobowiązał się do wydania w terminie jednego miesiąca decyzji uwzględniającej poczynione ustalenia.
W dniu [...] organ wydał decyzję zmieniającą częściowo zaskarżoną decyzję, uchylając ją w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i umorzył postępowanie w tym zakresie, natomiast w pozostałej części decyzję tę pozostawił bez zmiany. Jak wynika z dowodu doręczenia nadesłanego przez organ, decyzja powyższa została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu [...]. Pismem z dnia [...]pełnomocnik strony skarżącej poinformował Sąd, że decyzja zapadła na skutek ustaleń w postępowaniu mediacyjnym nie została przez nią zaskarżona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 118 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej u.p.s.a., jeżeli skarga na akt lub czynność wydane lub podjęte na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu mediacyjnym nie została wniesiona albo skarga ta zostanie oddalona, sąd umarza postępowanie w sprawie, w której przeprowadzono postępowanie mediacyjne. Umorzenie postępowania w takiej sytuacji następuje stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 3) u.p.s.a., który stanowi, że umorzeniu podlega postępowanie, które stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony w przypadku, gdy to postępowanie dotyczy uprawnień lub obowiązków ściśle związanych z jego osobą. Taką przyczyną jest poczynienie przez strony wzajemnych ustępstw na skutek postępowania mediacyjnego. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że w niniejszej sprawie postępowanie stało się bezprzedmiotowe wobec zaakceptowania przez skarżącego odmiennego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zawartego w akcie wydanym w wyniku ustaleń mediacyjnych, co znalazło potwierdzenie w nie zaskarżeniu aktu wydanego na skutek tychże ustaleń.
W konsekwencji, na podstawie art. 118 § 2 u.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu.
Zgodnie z treścią art. 201 § 2 u.p.s.a., w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2 u.p.s.a., przepis art. 206 u.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Przepis art. 206 u.p.s.a. stanowi, że w razie częściowego uwzględnienia skargi sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego tylko część kosztów. W niniejszej sprawie na skutek postępowania mediacyjnego zaskarżona decyzja została uchylona w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie [...], zaś w pozostałej części została pozostawiona bez zmian. Strona skarżąca określiła w skardze wartość przedmiotu sprawy na kwotę [...]. Uznać zatem należy, że częściowe uchylenie decyzji przez organ, równoznaczne z uwzględnieniem skargi w tej części na gruncie powołanego przepisu art. 206 u.p.s.a., skarga została uwzględniona w części wynoszącej 38,79 %. Strona skarżąca domagała się w skardze zasądzenia na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika będącego radcą prawnym w kwocie [...].
Z akt sprawy wynika, że strona poniosła w niniejszej sprawie koszt wpisu od skargi w kwocie 100 zł, ponieważ ponad taką kwotę zostało jej przyznane prawo pomocy. W myśl przepisu § 2 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1349 ze zm.), opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między radcą prawnym a klientem, a Sąd może przyznać opłaty wyższe od wskazanych w ust. 1, jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy radcy prawnego, nie mogą one jednak być wyższe niż sześciokrotne stawki minimalne.
Według § 14 ust. 2 powyższego Rozporządzenia, stawki minimalne za czynności radcy prawnego postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę obliczoną na podstawie § 6. Zgodnie z treścią § 6 Rozporządzenia, w sprawie, w której wartość przedmiotu sprawy wynosi od 50.000 zł do 200.000 zł, a w takim przedziale mieści się wartość przedmiotu niniejszej sprawy wynosząca 160.378 zł, stawka minimalna wynosi 3.600 zł. W ocenie Sądu ta właśnie stawka powinna stanowić podstawę zasądzonych na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego. Rodzaj i stopień zawiłości sprawy ani też niezbędny nakład pracy radcy prawnego w sprawie nie były na tyle wysokie, aby uzasadniać podwyższenie minimalnej stawki za jego czynności podejmowane w sprawie, które ograniczyły się do złożenia skargi, wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz uczestnictwa na dwóch posiedzeniach mediacyjnych w sytuacji, gdy mediacja została wszczęta na wniosek strony przeciwnej. W związku z powyższym uzasadnione koszty poniesione przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie wyniosły 3.700 zł (100 zł wpisu i 3.600 zł kosztów zastępstwa). Wobec
Sygn. akt I SA/Wr3 113/03 częściowego uchylenia decyzji przez organ równoznacznego z uwzględnieniem skargi w 38,79 %, zasądzeniu na rzecz strony skarżącej podlega kwota odpowiadająca procentowi wyciągniętemu z kwoty 3.700 zł, to jest kwota 1.435,23 zł.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.