Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. WSA we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2016 r.
Następnie skarżąca spółka została wezwana, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2016 r., do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie zostało doręczone skarżącej spółce w dniu 2 grudnia 2016 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W przypadku nieuiszczenia opłaty sądowej przy wniesieniu pisma do sądu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono stronie w trybie fikcji doręczeń w dniu 2 grudnia 2016 r. W tej sytuacji termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie w dniu 9 grudnia 2016 r. (piątek). Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, skarga w zakreślonym terminie nie została opłacona.
W efekcie, Sąd był zobligowany odrzucić skargę skarżącej spółki, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.