Uzasadnienie
Skarżący L. S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, odmawiającej uwzględnienia przerwy w działalności gospodarczej od dnia [...] oraz obniżenia stawki karty podatkowej. W rozpoznawanej sprawie był następujący stan faktyczny.
Pan L. S. kontynuował w 2003r. pod firmą A, rozpoczętą w 1999r., działalność gospodarczą, której zakres w deklaracji PIT-16 określił jako usługi edukacyjne w zakresie udzielania lekcji na godziny. Ze swych zobowiązań podatkowych rozliczał się w formie karty podatkowej w oparciu o ustawę z dnia [...] o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.).
Dnia [...] Urząd Skarbowy W. – Kr. wydał decyzję nr [...], w której ustalił Panu L.S., na okres od [...] do [...], zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej w wysokości [...] miesięcznie.
Dnia [...] Pan L. S. skierował do w/w Urzędu Skarbowego wniosek (oświadczenie) o zawieszenie działalności gospodarczej firmy A z dniem [...]. Wskazał, iż zawieszenie działalności jest podyktowane względami obiektywnymi, przede wszystkim zdrowotnymi. Uzasadniał, że powyższe wynika z faktu utraty wzroku i konieczności poddania się bardzo ryzykownej operacji.
W następstwie przeprowadzenia czynności wyjaśniających, decyzją z dnia [...] nr [...] Urząd Skarbowy W.-K. mając na uwadze wniosek z dnia [...] (przedmiotowy wniosek został potraktowany jako wniosek zgłaszający przerwę w działalności gospodarczej gdyż przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku nie dają możliwości zawieszenia działalności), odmówił Panu L. S. uwzględnienia przerwy w działalności gospodarczej od dnia [...] oraz obniżenia stawki karty podatkowej.
Uzasadniając powyższe organ podatkowy pierwszej instancji podniósł, iż wymogi dot. zgłaszania przez podatników opodatkowanych w formie katy podatkowej przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej zostały określone w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20.11.1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.). Wskazał, że zgodnie z tym przepisem, w przypadku zgłoszenia przez podatnika przerwy w prowadzeniu działalności w danym roku podatkowym nie pobiera się podatku opłacanego w formie karty podatkowej za cały okres przerwy trwającej nieprzerwanie co najmniej 10 dni w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy, jeżeli podatnik zawiadomi o tej przerwie najpóźniej w dniu jej rozpoczęcia i w dniu poprzedzającym dzień jej zakończenia, z wyjątkiem ust.
2. Ustęp 2 tego artykułu stanowi natomiast, iż w sytuacji gdy przerwa w prowadzeniu działalności została spowodowana chorobą, podatnik zawiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o okresie przerwy, wynikającym ze zwolnienia lekarskiego, w dniu rozpoczęcia działalności po tej przerwie. Urząd Skarbowy W.-K. wskazał, iż w dniu [...] Pan L. S. przedłożył świadectwo zwolnienia wystawione przez Areszt Śledczy we W. z którego wynika, że podatnik był pozbawiony wolności w okresie od [...] do [...] oraz kartę porady specjalistycznej z dnia [...] - wystawioną przez Poradnię Okulistyczną Szpitala Klinicznego Nr 1 we W. - zawierającą opis choroby oczu i przyjęty kierunek leczenia. Dodał, że w dniu [...], w odpowiedzi na wezwanie do dostarczenia zwolnienia lekarskiego, podatnik przedłożył zaświadczenie lekarskie z dnia [...] - wystawione przez Klinikę Okulistyczną Szpitala Klinicznego Nr [...] we W. i zaświadczające fakt pozostawania na leczeniu okulistycznym pod opieką Kliniki od lutego tego roku, legitymację członkowską Polskiego Związku Niewidomych - wystawioną w dniu [...] a także legitymację rencisty - wystawioną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. Urząd Skarbowy W.-K. stwierdził, że powołane wyżej przepisy art. 34 ustawy o zryczałtowanym podatku ściśle określają warunki jakie musi spełnić podatnik zgłaszający przerwę w działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej - w tym także w sytuacji wyjątkowej, jaką jest choroba - aby organ podatkowy mógł odstąpić od pobrania ustalonego podatku. Wskazał, iż dostarczone przez Pana L. S. dokumenty nie spełniają tych wymogów gdyż pomimo, że dotyczą stanu zdrowia podatnika - nie są one tożsame ze zwolnieniem lekarskim. Argumentował, że przedstawione argumenty takie jak pobyt w areszcie, przyznana renta inwalidzka, przynależność do Związku Niewidomych, nie są wystarczające do odstąpienia od poboru podatku. Wobec powyższego wskazano, iż na podatniku ciąży zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] w wysokości [...] miesięcznie.
Od powyższej decyzji, pismem z dnia [...], Pan L. S. odwołał się do Izby Skarbowej we W. wnosząc ponownie o uznanie zgłoszonej przerwy w działalności gospodarczej prowadzonej przez niego pod firmą A od dnia [...]. Uzasadniając powyższe Pan L. S. podniósł między innymi, że w Urzędzie Skarbowym W.-K. przedłożył dokumenty potwierdzające fakt, iż obecnie nie jest w stanie prowadzić działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług edukacyjnych na godziny. Stwierdził, iż nie do zaakceptowania jest postępowanie Urzędu Skarbowego który nie chcąc uwzględnić zaświadczenia Kliniki Okulistycznej potwierdzającego stan jego zdrowia, domaga się zwolnienia lekarskiego.
Mając na uwadze powyższe Pan L. S. wniósł o uznanie przerwy w prowadzonej przez niego działalności od [...] a co za tym idzie zwolnienie go z miesięcznych opłat podatku zryczałtowanego oraz uwzględnienie przedłożonych zaświadczeń lekarskich potwierdzających stan jego zdrowia.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, mając na uwadze obowiązujące przepisy oraz stan faktyczny przedmiotowej sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu decyzję organu podatkowego pierwszej instancji utrzymał w mocy. Uzasadniając powyższe stwierdził, że w przypadku Pana L. S. nie zostały spełnione ustawowe przesłanki pozwalające na uznanie przerwy w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
Pan L. S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. W złożonej skardze Pan L. S. wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie wziął pod uwagę szeregu istotnych faktów, a przede wszystkim braku możliwości dochowania przez niego terminu do zgłoszenia przerwy w prowadzeniu działalności spowodowanej pozbawieniem wolności. Skarżący argumentował, iż organ podatkowy drugiej instancji bezzasadnie przyjął, że po wyjściu z aresztu w dniu [...] kontynuował on działalność gdyż z przedłożonych przez niego zaświadczeń lekarskich jednoznacznie wynika fakt jego całkowitej niezdolności do pracy. Pana L. S. podniósł, że decyzję Urzędu Skarbowego W.-K. w dnia [...] w sprawie stawki karty podatkowej na rok 2003 otrzymał dopiero pod koniec maja 2003r. i natychmiast w dniu [...] wystąpił o zawieszenie prowadzonej pod firmą A działalności gospodarczej.
Skarżący zarzucił także, iż Dyrektor Izby Skarbowej we W. w dalszym ciągu domaga się od niego antydatowanego zwolnienia lekarskiego, kwestionując wydane przez Klinikę Okulistyczną Akademii Medycznej we W. zaświadczenie informujące o stanie jego zdrowia i całkowitej niezdolności do pracy.
Pan L. S. argumentował, że nie uwzględnianie przez organy podatkowe jego wyjątkowej sytuacji (faktu przebywania w areszcie tymczasowym, okoliczności przygotowywania się do ryzykownej operacji okulistycznej...) a co za tym idzie odmowa uznania przerwy w prowadzeniu działalności oraz brak możliwości prowadzenia tej działalności skłoniły go do wyrejestrowana działalności gospodarczej (podatnik załączył do skargi decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] o wykreśleniu go z ewidencji działalności gospodarczej, obowiązującą - zdaniem Pana L. S. - od [...]). Dodał, że pomimo wyrejestrowania działalności gospodarczej w dalszym ciągu otrzymuje upomnienia wzywające go do zapłaty zryczałtowanego podatku wraz z odsetkami za miesiące III, IV, VII, VIII oraz IX 2003r.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271, ze zm.), zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Skarżący L. S. pismem z dnia [...], złożył wniosek o zawieszenie działalności Firmy A z ręcznym dopiskiem "z dn. [...]".
Wniosek ten słusznie został potraktowany przez organy skarbowe jako zgłoszenie przez podatnika przerwy w prowadzeniu działalności w danym roku podatkowym. Z przedstawionej okoliczności wynika że w sprawie mogłaby jedynie mieć zastosowanie regulacja z art. 34 ust. 2 – ustawy z dnia 20.11.1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144 poz. 930 ze zm.) zgodnie z którą – w sytuacji gdy przerwa w prowadzeniu działalności została spowodowana chorobą, podatnik zawiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o okresie przerwy, wynikającym ze zwolnienia lekarskiego, w dniu rozpoczęcia działalności po tej przerwie.
Z regulacji tej wynika iż ma ona zastosowanie jedynie gdy rozpoczęto działalność po przerwie spowodowaną chorobą, ponadto musi być ona udokumentowania zwolnieniem lekarskim.
Zarzut podnoszony przez skarżącego iż organy podatkowe żądają od niego przedłożenia antydatowanego zwolnienia lekarskiego jest niezasadny albowiem to podatnik złożył wniosek pismem z dnia [...]żądając aby wywołał on skutek z datą wcześniejszą tj. z dniem [...]. Przedłożona przez skarżącego karta porady specjalistycznej z Poradni Okulistycznej informuje o stanie zdrowia skarżącego, wskazując sposób dalszego leczenia, nie jest ona jednak zwolnieniem lekarskim, tak samo nie jest nim zaświadczenie lekarskie z dnia [...] o pozostawaniu pod opieką Kliniki Okulistycznej. Organy podatkowe jak również sąd są zobowiązane do stosowania przepisów, nie maja żadnych uprawnień do ich "ulepszania", co jest jedynie domeną władzy ustawodawczej.
Wniosek skarżącego mógłby zostać uwzględniony gdyby ustawodawca zamiast sformułowania zawartego w art. 34 ust. 2 dotyczącego uzasadnienia przerwy w prowadzeniu działalności o brzmieniu "wynikającym ze zwolnienia lekarskiego" użył sformułowania "wynikającym ze stanu zdrowia".
Mając wiec na uwadze powyższe na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę należało oddalić.