Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA/Wr 2805/2000 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu oddalił skargę G. M. na decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...]nr [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Sąd stwierdził bowiem, że wbrew wywodom skargi organy podatkowe obu instancji odmawiając stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego ani przepisów Ordynacji podatkowej.
W dniu [...] G. M. wystąpił ze skargą o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2001r. (sygn. akt I SA/Wr 2805/01). Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 145 §1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej w skrócie Kpa) w związku z art. 146 §1 Kpa oraz art. 59 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.). W uzasadnieniu podał, że Sąd rozpatrując skargę nie uwzględnił faktu, iż w trakcie postępowania przeprowadzono kontrolę zeznania podatkowego za 1999 r. w wyniku której ustalono nowe okoliczności istniejące w dniu wydania wyroku, jednak nieznane Sądowi w dniu rozprawy. Dlatego skarżący podnosi, iż dowody na podstawie, których ustalono, iż prawidłowo określił wysokość nadpłaty są fałszywe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) z dniem 1 stycznia 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym, a sprawy w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 1 stycznia 2004 r. podlegają rozpatrzeniu - zgodnie z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) - przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr !53, poz. 1270) - dalej w skrócie u.p.s.a.
Prawomocność orzeczeń sądowych oznacza ich niewzruszalność w zwykłym trybie i ma na celu ochronę trwałości porządku prawnego. Dlatego jedynie wyjątkowo dopuszcza się sytuacje, w których ponownie można zająć się sprawą już zakończoną prawomocnym orzeczeniem sądu. Przepisy regulujące dopuszczalność wniesienia skargi o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym zawarto w Dziale VII u.p.s.a.
W przepisach art. 271, art. 272, art. 273 enumeratywnie wyliczono przesłanki wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sadu administracyjnego:
- 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
- 2) jeśli strona nie miała zdolności sadowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeśli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania; nie może jednak żądać wznowienia, jeśli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe,
- 3) w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie;
- 4) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na wyroku karnym, następnie uchylonym;
- 5) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa;
- 6) w przypadku późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu;
- 7) w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.
Wymieniony katalog przesłanek wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sadu administracyjnego jest katalogiem zamkniętym.
Skargę o wznowienie postępowania zgodnie z art. 277 u.p.s.a. wnosi się w terminie 3 miesięcy - od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy (w przypadku kilku podstaw do wznowienia termin biegnie odrębnie dla każdej z nich). Po upływie 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia; chyba, że stronę pozbawiono możliwości działania (art. 278 u.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał żadnej z wymienionych powyżej podstaw do wznowienia postępowania w sprawie. Z treści złożonego wniosku nie wynika, aby którakolwiek z sytuacji wymienionych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiących przesłanki wznowienia postępowania miała miejsce. Ponadto wskazywane przez skarżącego okoliczności, które w jego ocenie stanową podstawę do wznowienia, podnosił już na rozprawie w dniu [...]przed wydaniem wyroku w sprawie, w której wznowienia postępowania się domaga. Co oznacza, że były mu znane w dniu wydania wyroku zatem termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania określony w art.277 u.p.s.a. upłynął przed dniem wniesienia skargi.
Uwzględniając powyższe należy uznać, że skarżący nie wskazał okoliczności świadczących o dopuszczalności wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 281 u.p.s.a postanowił odrzucić wniosek o wznowienie postępowania.