Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2002 r. sygn. akt I SAB/Wr 16/01 wydanym na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie ze skargi G. M. na bezczynność Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. w postępowaniu odwoławczym w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.. Sąd stwierdził bowiem, że Izba Skarbowa w dniu [...]wydała decyzję określającą zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. i decyzja ta została odrębnie zaskarżona do Sądu.
Od powyższego postanowienia skarżący wniósł w dniu [...]sprzeciw, który Naczelny Sad Administracyjny odrzucił na posiedzeniu niejawnym postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2002 r. - ze względu na niedopuszczalność tego rodzaju środka zaskarżenia w odniesieniu do postanowień wydanych na posiedzeniu niejawnym.
W dniu [...]G. M. wystąpił ze skargą o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2002r. (sygn. akt I SAB/Wr 16/01). Jako podstawę prawną wniosku wskazał art. 145 §1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej Kpa w związku z art. 146 §1 Kpa oraz art. 59 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.). W uzasadnieniu podał, że nie cofnął skargi wniesionej na bezczynność Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W., mimo to Sąd rozpoznał ją na posiedzeniu niejawnym z czego wnosi, że dowód cofnięcia skargi jaki dał podstawę do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania na posiedzeniu niejawnym, a nie po przeprowadzeniu rozprawy, jest fałszywy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) z dniem 1 stycznia 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym, a sprawy w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 1 stycznia 2004 r. podlegają rozpatrzeniu - zgodnie z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) - przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr !53, poz. 1270) - dalej w skrócie u.p.s.a.
Prawomocność orzeczeń sądowych oznacza ich niewzruszalność w zwykłym trybie i ma na celu ochronę trwałości porządku prawnego. Dlatego jedynie wyjątkowo dopuszcza się sytuacje, w których ponownie można zająć się sprawą już zakończoną prawomocnym orzeczeniem sądu. Przepisy regulujące dopuszczalność wniesienia skargi o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym zawarto w Dziale VII u.p.s.a. W przepisach art. 271, art. 272, art. 273 enumeratywnie wyliczono następujące przesłanki wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sadu administracyjnego:
- 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
- 2) jeśli strona nie miała zdolności sadowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeśli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania; nie może jednak żądać wznowienia, jeśli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe, w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie;
- 3) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na wyroku karnym, następnie uchylonym;
- 4) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa;
- 5) w przypadku późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu;
- 6) w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.
Wymieniony katalog przesłanek wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sadu administracyjnego jest katalogiem zamkniętym.
Skargę o wznowienie postępowania zgodnie z art. 277 u.p.s.a. wnosi się w terminie 3 miesięcy - od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy (w przypadku kilku podstaw do wznowienia termin biegnie odrębnie dla każdej z nich). Po upływie 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia; chyba, że stronę pozbawiono możliwości działania (art. 278 u.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał żadnej z wymienionych powyżej podstaw do wznowienia postępowania w sprawie. Z treści złożonego wniosku nie wynika, aby którakolwiek z sytuacji wymienionych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiących przesłanki wznowienia postępowania miała miejsce. Ponadto wskazane przez skarżącego okoliczności, które w jego ocenie dają podstawę do wznowienia postępowania były mu znane od dnia doręczenia postanowienia Sądu z dnia 11 lutego 2002 r. (tj. od dnia 06.03.2002 r.), zatem termin do wniesienia skargi upłynął przed dniem wniesienia skargi.
Uwzględniając powyższe należy uznać, że skarżący nie wskazał okoliczności świadczących o dopuszczalności wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 281 u.p.s.a postanowił odrzucić wniosek o wznowienie postępowania.