Uzasadnienie
W skardze na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., skarżący M.P. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek skarżący powołał treść przepisu art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wskazał, że organ podatkowy wydał wobec niego 2 decyzje określające zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym na łączną kwotę 331.605,00 zł. Kwota ta, jak stwierdził skarżący, przewyższa cały dochód osiągany z prowadzonej przez niego działalności. W ocenie skarżącego, zapłata owych zobowiązań przekracza jego możliwości finansowe, zaś zaciągnięcie ewentualnych zobowiązań na ich spłatę, poniesie za sobą koszty, które nie znajdą pokrycia w zwrocie świadczenia.
Ponadto skarżący podkreślił, że jest jedynym żywicielem czteroosobowej rodziny i już w chwili obecnej bez wsparcia finansowego rodziców, utrzymanie jej byłoby praktycznie niemożliwe. Zdaniem skarżącego, szkoda poniesiona w wyniku wykonania decyzji, oddziaływać będzie nie tylko na niego, lecz również na żonę i dwoje dzieci, prowadząc do ich nieodwracalnego zubożenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – w skrócie: "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09).
Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, iż skarżący nie wykazał, by wykonanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, groziło mu wyrządzeniem znacznej szkody i powstaniem trudnych do usunięcia skutków. Okoliczności podane w uzasadnieniu wniosku, nie zostały bowiem poparte stosowną dokumentacją, która obrazowałyby aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego. Należy bowiem zauważyć, iż sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Nie zawsze jednak musi się ono wiązać z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Dlatego, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż na skutek zapłaty kwoty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu.
Nie wystarczy zatem sam wywód strony zawarty w uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, bowiem jak już wspomniano, argumentacja ta musi zostać potwierdzona odpowiednimi dokumentami źródłowymi dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy. Przy czym, co należy podkreślić, w przypadku braku takowej dokumentacji źródłowej, nie istnieje nakaz wzywania wnioskodawcy do jego uzupełnienia. Owego braku nie uznaje się bowiem za brak formalny, o jakim mowa w art. 49 § 1 ppsa, tj. uniemożliwiający nadanie pismu biegu. Już samo sformułowanie wniosku jest podaniem minimalnej treści osnowy wniosku, która w połączeniu z innymi elementami wniosku (pisma), o których mowa w art. 46 § 1 ppsa, umożliwia rozpoznanie konkretnego wniosku konkretnej strony w określonej sprawie sądowoadministracyjnej (vide: postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II FZ 805/11).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.