Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia [...]nr [...]w sprawie nie uznania zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku, wynikającego z 32 tytułów wykonawczych o numerach od [...]do [...], niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]. nr [...].
W związku z wydaniem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. decyzji z dnia [...]. nr [...]w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 1999r., wierzyciel - Urząd Skarbowy w Z. Ś. wystawił 32 tytuły wykonawcze o numerach od [...]do [...], których odpisy zostały Stronie doręczone w dniu [...].
Dłużniczka wniosła zarzut - tożsamy dla wszystkich tytułów wykonawczych -określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę do ich wystawienia.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. Ś. przekazał złożony zarzut wierzycielowi, który postanowieniem z dnia [...]. nr [...]uznał zarzut za nieuzasadniony. Organ drugiej instancji postanowieniem z dnia [...]utrzymał w mocy to postanowienie.
Dysponując ostatecznym postanowieniem w sprawie stanowiska wierzyciela, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...]nr [...]uznał postawiony zarzut za nieuzasadniony.
W zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego strona, powołując się na art. 59 § 1 pkt 3 (Strona błędnie podała art. 58) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wywodziła, że jeżeli egzekwowany obowiązek zostaje określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, to postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu. Ponadto wywodziła, że skoro z otrzymanych przez Stronę decyzji wynika, że nie wykonywała czynności podlegających opodatkowaniem, w związku z powyższym nie powstał obowiązek podatkowy z tytułu VAT, co powoduje, że żądane kwoty określone w wydanych decyzjach organy skarbowe powinny dochodzić w postępowaniu cywilnym a nie administracyjnym.
Utrzymując w mocy postanowienie organu egzekucyjnego II Instancji- Dyrektor Izby Skarbowej wywodził, że w złożonym zażaleniu Strona nie podnosi żadnych zarzutów przeciwko postanowieniu, gdyż w istocie nie zgadza się z wypowiedzią wierzyciela zawartą
Sygn. akt I SA/Wr 3285/03 w postanowieniu z dnia [...]. nr [...], która zapadła przed innym organem i została poddana rewizji przez organ drugiej instancji, który utrzymał w mocy tą wypowiedź. Wskazał przy tym, że stanowisko wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego. Za nieskuteczny uznał także zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, albowiem winien zostać zgłoszony w terminie 7 dni od doręczenia odpisów tytułów wykonawczych przed organem egzekucyjnym.
Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi powtórzenie treści zażalenia dłużniczki.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentacje.
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego- zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 270) Dlatego też nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dopatrzył się ani naruszenia prawa materialnego ani takiego naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 59 - nie jak błędne podaje skarżący art. 58- § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.(tekst jednolity Dz. U z 2002r nr 110 poz. 968) "Postępowanie egzekucyjne umarza się: jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa," Zgodnie zaś z art. 33 pkt 3 tej ustawy okoliczność tak może być podstawą zarzutu.
Jednakże przepisy te nie są samodzielną podstawą do rozstrzygania przez organ egzekucyjny o zgodności tytułu wykonawczego z treścią decyzji podatkowej. Przepis art. 34
Sygn. akt I SA/Wr 3285/03 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym przewiduje szczególny tryb badania takiego zarzutu. Zgodnie z art. 34 § 1 "Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10,(...), organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca." Związanie wypowiedzią wierzyciela oznacza w istocie, że kontrola wystawionego tytułu egzekucyjne co do jego zgodności z decyzjami podatkowymi pozostawiona wierzycielowi. Rola zaś organu egzekucyjnego ogranicza się w tym wypadku wyłącznie do badania formalnej poprawności tytułu i zachowania właściwego trybu postępowania. Konstrukcja taka pozostaje w zgodzie również z art. 29, zgodnie z którym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Związanie oznacza również, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności stanowiska wierzyciela. Stanowisko to może być kwestionowane jedynie w trybie przewidzianym w art. 34 § 2- to jest w drodze zażalenia.
Dotychczasowe orzecznictwo również stoi na stanowisku, że organ egzekucyjny nie jest upoważniony do merytorycznego badania prawidłowości zarówno tytułu wykonawczego jak i stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. "Skoro organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.), to oparcie zarzutów zobowiązanego na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje, wywoła zamierzony skutek jedynie w razie przyznania tego faktu przez wierzyciela w trybie art. 34 § 1 tej ustawy." (wyrok NSA w Warszawie z 30.11.2000, sygn. akt III SA 2571/99 ONSA 2002/1/27).
W niniejszej sprawie organ egzekucyjny uzyskał stanowisko wierzyciela w formie ostatecznej decyzji administracyjnej. Jak wyżej wskazano był tym stanowiskiem związany i nie mógł poddawać go kontroli. Związanie to trwało także w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia. Ponieważ zaś argumenty odwołania dotyczyły wyłącznie prawidłowości stanowiska wierzyciela, nie mogły być uwzględnione przez organ odwoławczy. Wobec tego orzeczenie organu II instancji w chwil jego wydawania zgodne było z istniejącym stanem prawnym.
Późniejsze uchylenie postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela nie może być powodem uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zgodnie bowiem art. 145 § 1 pkt 1 b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenie postanowienia jest możliwe w wypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nie wystarczy więc samo stwierdzenie przesłanki wznowienia
Sygn. akt I SA/Wr 3285/03 postępowania, ale przesłanka ta musi wynikać z naruszenia prawa. Ponieważ w niniejszej organowi egzekucyjnemu nie można zarzucić naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może uchylić zaskarżonego postanowienia, co nie uchybia prawu strony do żądania wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 KPA.
Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów.
Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.