Uzasadnienie
W dniu 31 grudnia 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. wydał decyzję nr [...] określającą T. S. i R. S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 04 stycznia 2010 r.
W dniu 03 lutego 2010 r. pełnomocnik skarżących nadał skargę na wskazaną wyżej decyzję w urzędzie pocztowym, adresując ją: " Izba Skarbowa we W., ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław".
Przesyłka ta została zwrócona nadawcy w dniu 10 lutego 2010 r., w związku z czym pełnomocnik wniósł ją ponownie w dniu 17 lutego 2010 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i z oświadczeniem swojego pracownika, o przyczynach uchybienia temu terminowi.
W treści wniosku pełnomocnik skarżących wskazał, że jego pracownik błędnie zaadresował przesyłkę, wpisują zamiast adresu Dyrektora Izby Skarbowej adres tutejszego Sądu. Zdaniem autora wniosku, nadanie spełniło jednak wymogi o których mowa w art. 53 i art. 54 § 1 oraz art. 82 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) z uwagi na to, że nastąpiło w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi. Błędny adres na kopercie spowodował jednak zwrot pisma, chociaż jak podkreślił to autor wniosku, jego zwrot zależał tak naprawdę wyłącznie od dobrej lub złej woli pracownika poczty, z uwagi na to, że we W. znajduje się tylko jedna Izba Skarbowa.
Jako przyczynę błędu pracownika, adresującego kopertę, autor wniosku wskazał sposób w jaki zostało zapisane pouczenie o prawie do wniesienia skargi w zaskarżonej decyzji, przez co pracownik ten mylnie uznał adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za adres Dyrektora Izby Skarbowej.
W oświadczeniu z dnia 17 lutego 2010 r. J. G., pracownik pełnomocnika skarżących podał, że posłużył się błędnym adresem z uwagi na sposób zapisu pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Art. 87 § 1 p.p.s.a. wymaga natomiast, aby wniosek ten został złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przeszkody, skutkującej uchybieniu tego terminu.
Przesłanką merytoryczną przywrócenia terminu jest zatem brak zawinienia strony przy jego uchybieniu. Należy stwierdzić, że chodzi tu o zachowanie należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy, chodzi tu o taką sytuację, gdy przyczyną opóźnienia są wyłącznie okoliczności zewnętrzne i obiektywne. W przypadku działania przez pełnomocnika, przesłanki przywrócenia terminu odnoszą się do jego zachowania.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżących uchybił terminowi do wniesienia skargi w sposób niezawiniony.
Z akt sprawy wynika bowiem, że nadając skargę w dniu 03 lutego 2010 r. w urzędzie pocztowym, pełnomocnik skarżących zachował termin do skutecznego wniesienia skargi i jako adresata wskazał Izbę Skarbową we W. Można zatem przyjąć, że działał z uzasadnionym przekonaniem, iż dochowuje wymogów wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tym samym fakt, że skarga została pełnomocnikowi zwrócona, nie powinien po jego stronie rodzić negatywnych skutków prawnych.
Wobec czego, w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.