Uzasadnienie
Skarżący J. B. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...]o nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie restrukturyzacji zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1997 - 2001 w łącznej kwocie [...].
Urząd Skarbowy w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] o restrukturyzację zaległości podatkowych uznał, iż wskazane przez skarżącego zaległość nie podlegają restrukturyzacji, ponieważ nie były one znane organowi na dzień [...]. Wynikały one bowiem z zeznań podatkowych PIT - 32 za lata 1997 - 1999 i PIT - 36 za lata 2000 - 2001, złożonych w urzędzie skarbowym w dniu [...].
Organ odwoławczy ponadto stwierdził, iż podnoszony przez skarżącego argument, iż zeznania podatkowe o osiągniętych dochodach w latach 1997 - 2001 sporządził w oparciu protokoły kontroli nie znajduje uzasadnienia, bowiem dokumenty te dotyczyły ustaleń kontroli w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w latach 1997 - 2001.
Skarżący w skardze z dnia [...]wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego to jest art. 6 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz.1287 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1997 - 2001 nie były znane organowi restrukturyzacyjnemu w dniu [...].
W uzasadnieniu podniósł, iż w oparciu o pobraną dokumentację urząd skarbowy sporządził (w rozbiciu na poszczególne miesiące) zestawienie faktur sprzedaży i zakupu lub tabelaryczne zestawienie wszystkich transakcji z danego miesiąca. W oparciu o te dane skarżący sporządził i złożył w urzędzie skarbowym deklaracje VAT - 7 i zeznania roczne.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją.
Na rozprawie skarżący poparł zarzuty skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej upsa.
Skarga nie jest zasadna.
Dyrektor Izby Skarbowej wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa.
W myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 lit.a tiret pierwszy ustawy, restrukturyzacji mogły być poddane należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, znana na dzień 30 czerwca 2002 r. Za należności znane uznać należy, zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy - należności, w tym należności sporne, wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności z zeznań, deklaracji, decyzji i postanowień.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji dokonały prawidłowej oceny zaistniałego stanu faktycznego. Przyjęły, bowiem, iż dokumenty w postaci protokołów z kontroli dotyczących podatku od towarów i usług nie wskazywały na wielkość należności w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Zobowiązanie podatkowe w tym podatku powstaje wprawdzie z mocy prawa, lecz na ostateczny jego kształt ma wpływ szereg czynników, takich jak: strata podatkowa z lat poprzednich, koszty uzyskania przychodu, kwota wolna od podatku i szeroko rozumiane ulgi w tym podatku.
Konkludując należy stwierdzić, iż do czasu złożenia przez skarżącego zeznań podatkowych za lata 1997 - 2001 r. organowi podatkowemu nie mogły być znane należność z tego tytułu. Należnością jest bowiem konkretna kwota podatku, którą podatnik jest zobowiązany wpłacić na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Niewątpliwie nie spełniały tego warunku zestawienia transakcji za poszczególne miesiące danego roku.
Tak więc Urząd Skarbowy zasadnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego została wydana zgodnie z przepisami prawa.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 upsa oddalił skargę.