Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r. (sygn. akt I SA/Wr 334/16) referendarz sądowy przyznał skarżącemu M. P. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata.
Jak wynika z treści (nadesłanego do Sądu) pisma Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu z dnia 22 sierpnia 2016 r., w sprawie, do świadczenia pomocy prawnej z urzędu na rzecz skarżącego został wyznaczony adw. M. M. Na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. wyznaczony pełnomocnik z urzędu (adw. M. M.) wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wykonywanego na zasadzie prawa pomocy oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte (także w części).
Wyrokiem z dnia 2 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę M. P., nie orzekając o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu.
W piśmie z dnia 15 marca 2017 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik z urzędu (adw. M. M.) zgłosił wniosek o uzupełnienie ww. wyroku poprzez zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz tego pełnomocnika kosztów zastępstwa procesowego, świadczonego na zasadzie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek pełnomocnika strony skarżącej o uzupełnienie wyroku w zakresie orzeczenia o przyznaniu wynagrodzenia temu pełnomocnikowi za pomoc prawną świadczoną z urzędu nie zasługiwał na uwzględnienie.
Podstawę prawną do wystąpienia z wnioskiem o uzupełnienie wyroku stanowi przepis art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.: dalej - p.p.s.a.). Zgodnie z treścią tego przepisu, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Z punktu widzenia zasadności złożonego w sprawie wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 2 marca 2017 r., istotna jest końcowa część powołanego przepisu, z której wynika, że uprawnienie do wnioskowania o uzupełnienie wyroku dotyczy sytuacji, gdy Sąd, pomimo takiego obowiązku, nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Odnosząc powyższe do treści żądania wniosku jaki złożył pełnomocnik skarżącego należy wyjaśnić, że z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika, aby przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu należało do takich elementów orzeczenia, które Sąd zobowiązany był zamieścić w orzeczeniu kończącym.
Zwrócić należy uwagę, że przepis art. 209 p.p.s.a., w myśl którego, wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 dotyczy jedynie obowiązku Sądu w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania między stronami. Nie ma on zatem zastosowania do przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu, należnego mu od Skarbu Państwa, wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.11.2007 r., sygn. akt I GSK 144/07, Lex nr 365811).
Wskazać w tym kontekście należy na regulację z art. 258 § 2 pkt 8) p.p.s.a. z której wynika, że, co do zasady, wydawanie postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków należy do kompetencji referendarza sądowego, który takie postanowienie wydaje na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 258 § 4 p.p.s.a., czynność tę może wykonać sąd jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.
Nie stwierdzając podstaw do zastosowania art. 258 § 4 p.p.s.a., Sąd z przedstawionych wyżej powodów nie uwzględnił wniosku pełnomocnika strony skarżącej o uzupełnienie wyroku z dnia 2 marca 2017 r. w zakresie wnioskowanym przez tego pełnomocnika. Nie oznacza to jednak, że pełnomocnikowi wnioskowane przez niego wynagrodzenie się nie należy. Kwestia przyznania temu pełnomocnikowi wynagrodzenia za świadczoną pomoc prawną zostanie rozpoznana przez referendarza sądowego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 258 § 2 pkt 8) p.p.s.a.
Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Sąd, na posiedzeniu niejawnym, oddalił złożony przez pełnomocnika strony wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 2 marca 2017 r., o czym na podstawie art. 157 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.