Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 8 października 2002 r. cofnął skargę i wniósł jednocześnie o zwrot poniesionych kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, wskazując, że sprawa została rozpatrzona przez organ II instancji już w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Czynność procesowa skarżącego nie budzi żadnych wątpliwości w świetle materiału sprawy. W związku z tym należało uznać, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu.
Jednocześnie skarżącemu zwrócono w oparciu o art. 46 ust. 2 powołanej wyżej ustawy wniesiony wpis od skargi. W odniesieniu do pozostałych kosztów postępowania stwierdzić należy, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 września 2001 r. /P 3/01/ orzekł, iż przepis art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym jest niezgodny z Konstytucją w części uniemożliwiającej zwrot skarżącemu kosztów postępowania w związku z uwzględnieniem skargi w całości na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem której była odmowa stwierdzenia nadpłaty w opłacie skarbowej, dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego doszło do wydania decyzji przez organ II instancji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty i zwrotu opłaty sądowej, a zatem żądanie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego było co do zasady słuszne. Określając wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd miał na uwadze treść art. 55 ust. 3 wskazanej na wstępie ustawy, a więc charakter sprawy i nakład pracy związany z redagowaniem dwóch identycznie brzmiących skarg w sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem I SA/Wr 3379/01 i I SA/Wr 3380/01. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.