Uzasadnienie
W dniu 9 kwietnia 2010 r. (adnotacja na potwierdzeniu odbioru przesyłki) pod nieobecność R. M. jego dorosłemu domownikowi doręczono wezwanie do uzupełnienia w terminie siedmiu dni od daty otrzymania tego pisma braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi.
Listem poleconym nadanym na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dnia 21 kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego Urzędu Pocztowego W.
- 1) skarżący przesłał podpisany egzemplarz skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Czynność w postępowaniu sądowym polegająca na uzupełnieniu braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie powinna być dokonana w formie złożenia podpisu pod skargą znajdującą się w aktach sprawy lub pisma procesowego złożonego w biurze podawczym Sądu lub nadanego w polskim urzędzie pocztowym na adres sądu, w obu przypadkach w terminie zakreślonym dla tej czynności. Mocą art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Brak elementu skargi wymaganego przez art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie podpisu R. M. pod skargą, wobec którego niemożliwe było stwierdzenie, czy przesłana do Sądu skarga stanowi wyraz woli skarżącego, jako brak formalny skargi podlegał usunięciu w trybie art. 49 tej samej ustawy.
Wedle art. 72 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Z akt sprawy wynika, iż przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełniania braku formalnego skargi odebrał dorosły domownik strony skarżącej i dlatego doręczenie wezwania, jakie nastąpiło w dniu 9 kwietnia 2010 r., należy uznać za skuteczne.
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 83 § 1 i 2 tej ustawy procesowej terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 -115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), przy czym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Po myśli przepisu art. 111 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, natomiast jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.
Zatem termin do uzupełnienia braku formalnego środka zaskarżenia rozpoczynał w sprawie bieg w dniu 10 kwietnia 2010 r. i kończył się z upływem dnia 17 kwietnia 2010 r. Tymczasem brak formalny skargi został uzupełniony – stosownie do powyższych ustaleń - w dniu 21 kwietnia 2010 r., tj. cztery dni po upływie ustawowo zakreślonego, a wyznaczonego doręczeniem wezwania w dniu 9 kwietnia 2010r., terminu.
W oparciu o uregulowanie wynikające z art. 85 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, Sąd zobligowany był przyjąć, iż brak formalny skargi polegający na braku podpisu strony skarżącej nie został uzupełniony, gdyż podpisany egzemplarz skargi został dostarczony po upływie wskazanego w wezwaniu terminu.
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) oraz § 3 ustawy procesowej skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.