Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 lutego 2012 r. skarżący – J. K. i P. K. wnieśli skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. o odmowie przeprowadzenia dowodu z wnioskowanych przez stronę (na etapie odwołania od decyzji pierwszej instancji) świadków.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że objęte skargą postanowienie ma charakter niezaskarżalny w rozumieniu art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej - O.p.), a zatem, nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej – p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych aniżeli enumeratywnie wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.
Niedopuszczalność skargi z przyczyn o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a. należy odnieść m.in. do zakresu kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, którą precyzuje art. 3 § 2 p.p.s.a.
W sprawie, z uwagi na charakter zaskarżonego aktu, na szczególną uwagę zasługuje art. 3 § 2 pkt 2) p.p.s.a., który stanowi, że kontrola działalności publicznej sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Objęte skargą postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. o odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Przesłankę dopuszczalności samodzielnego zaskarżenia tego postanowienia w drodze skargi do sądu administracyjnego winno zatem stanowić odpowiedź na pytanie, czy to postanowienie jest zaskarżalne, czego wymaga dyspozycja art. 3 § 2 pkt 2) p.p.s.a.
Przepisy ordynacji podatkowej stanowią, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi (art. 236 § 1 O.p.). Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 O.p.).
Przepisem regulującym zasady przeprowadzania w postępowaniu podatkowym dowodu na żądanie strony reguluje art. 188 O.p. Ustawa nie stanowi, że w przypadku odmowy przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę, stronie przysługuje na takie rozstrzygnięcie zażalenie. Na niezaskarżalny charakter takiego postanowienia wskazuje także doktryna (por. Piotr Pietrasz w komentarzu do art. 188 Ordynacji podatkowej, opublikowanym w programie prawniczym LEX 2011).
Reasumując, skoro ustawa podatkowa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie przeprowadzenia określonego dowodu, czego dotyczy skarga, to takie postanowienie nie może, w myśl dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2) p.p.s.a. stanowić samodzielnego przedmiotu skargi. Strona może natomiast kwestionować zaskarżone postanowienie w ramach skargi na orzeczenie kończące postępowanie w sprawie (ostateczną decyzję), albowiem postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu zostało wydane na etapie postępowania odwoławczego.
Z odpowiedzi na skargę wynika zresztą, że skarżący wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. (nr [...]), a zatem, w ramach tego postępowania mogą podnosić zarzuty, które podnieśli w sprawie, a które nie mogły zostać poddane kontroli Sądu z uwagi na niedopuszczalność skargi z powodu charakteru zaskarżonego aktu.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) w zw. z art. 3 § 2 pkt 2) p.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji.