Uzasadnienie
I SA/ WR 3532/02
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpoznaniu odwołania złożonego przez J. K., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] (nr [...]) odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Wydziału Finansowego Urzędu Miasta W. z dnia [...]ustalających podatek od nieruchomości za rok 2001. Decyzją Dyrektora Wydziału Finansowego Urzędu Miasta W. z dnia [...] ustalono J. K. podatek od nieruchomości z tytułu posiadania na podstawie umowy najmu lokalu użytkowego będącego własnością gminy.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli wspólnie J. K. i A. R. – jako wspólnicy spółki cywilnej Zakład Ślusarski we W. Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego - zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga złożona przez A. R. jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. Art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "...Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny,...". Analogiczne brzmienie miał obowiązujący w chwili wnoszenia skargi art. 33 ust 211 maja 1995 o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74 poz. 368).
Zarówno decyzja ustalająca podatek od nieruchomości jak i decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji skierowane były do J. K. jako posiadacza nieruchomości. Natomiast A. R. nie był stroną w żadnym z tych postępowań administracyjnych. Nie wykazał też w żaden sposób że ma inny interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy przez sąd administracyjny "...Stroną postępowania sądowoadministracyjnego będzie strona postępowania administracyjnego (odpowiadająca właściwościom określonym w art. 28 kpa), jeśli wyczerpie środki przewidziane w art. 34 ustawy z 1995 r. o NSA, ale również - podmiot nie uczestniczący w postępowaniu administracyjnym, o ile ma interes prawny we wniesieniu skargi. Interes prawny lub obowiązek (rozumiany również jako prawne zobowiązanie), o których mowa w art. 28 kpa, należy zatem wykazać tak w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym, by zyskać możność bycia stroną tych postępowań (być legitymowanym do wniesienia skargi w postępowaniu sądowym)..." (wyrok NSA O/Z w Gdańsku z 14.09.2000 sygn. akt II SA/Gd 1154/98 LEX nr 44081). "...Interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa, który odnosi się do uprawnień lub obowiązku danego podmiotu.
Oznacza to, iż skarżący musi mieć do złożenia skargi interes prawny, który jest rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżoną decyzją. Interes prawny, w rozumieniu art. 33 ust. 2 ustawy o NSA, ma więc charakter materialnoprawny. Jest on bowiem oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć konkretna norma prawna przewidująca, w odniesieniu do określonego podmiotu i w określonym stanie faktycznym, możliwość wydania określonej decyzji czy też podjęcia określonej czynności.(wyrok NSA w Warszawie z 05.11.1999 sygn. akt I SA 2241/98 LEX nr 47248)
Skoro A.R. nie był uprawniony do wniesienia skargi, skarga w tej części była niedopuszczalna, co – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnia odrzucenie skargi.
Wobec powyższego sąd orzekł jak w sentencji.