Uzasadnienie
Skarżący w treści skargi wniósł o zwolnienie od ponoszenia opłat sądowych. Na urzędowym formularzu wniosek uzasadniał brakiem środków – miesięczna pensja bowiem starcza tylko na opłacenie podstawowych potrzeb. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Dochody uzyskuje z tytułu umowy o pracę, w wysokości 1.600 zł brutto (netto 1.181,38 zł – zgodnie z zaświadczeniem załączonym do wniosku). Skarżący załączył również kopię postanowienia o wpisie do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych.
Z dokumentów i oświadczeń przedłożonych na wezwanie skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wynika, że w 2013 r. jedynym przychodem wnioskodawcy było wynagrodzenie ze stosunku pracy w łącznej wysokości 19.200 zł. Jego miesięczne wydatki wynoszą około 1.200 zł i zgodnie z przedłożonym zestawieniem, przeznaczone są na podstawowe potrzeby związane z własnym utrzymaniem. Skarżący oświadczył nadto, że nie ma stałego miejsca zamieszkania, a wskazany adres stanowi tylko miejsce zameldowania. Nie ma żadnych rachunków bankowych ani środków transportu.
Zaznaczyć należy, że skarżący wnosił o zwolnienie od opłat sądowych, którymi są – zgodnie z art. 212 § 1 p.p.s.a. – wpis i opłata kancelaryjna. Wpis od skargi w niniejszej sprawie wyznaczony został na kwotę 500 zł.
Podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie referendarza sądowego, skarżący powyższe wykazał. Jego jedynym dochodem jest wynagrodzenie w wysokości netto niespełna 1.200 zł. Kwota ta jest w całości wydatkowana na niezbędne potrzeby socjalne – wyżywienie, odzież, dojazdy do pracy, opłaty za możliwość mieszkania, itd.
Wnioskodawca nie posiada nadto żadnych przedmiotów stanowiących jego majątek, z których mógłby pozyskać dodatkowe środki finansowe. Takich szans nie daje mu też sytuacja rodzinna.
Zgodzić się zatem należy, że skarżący nie ma możliwości zgromadzenia środków na pokrycie opłat związanych z niniejszą sprawą.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.