Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] maja 2011 r. określającą M. N. zobowiązanie w podatku akcyzowym za marzec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. oraz umorzenia postępowania podatkowego za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2009 r.
Jak wynikało z akt sprawy skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprzedawał olej opałowy z przeznaczeniem na cele opałowe. Przeznaczenie ww. towaru na cele opałowe nie budziło wątpliwości i znajdowało potwierdzenie zarówno w treści pobieranych przez stronę oświadczeń nabywców o przeznaczeniu towaru jak i w ustaleniach faktycznych. Jednakże wbrew obowiązującym przepisom skarżący, w wymaganym przez prawo terminie, nie złożył naczelnikowi urzędu celnego zestawień oświadczeń o przeznaczeniu oleju na cele opałowe. W związku z tym organ podatkowy, powołując się na przepisy art. 89 ust.14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm. – dalej powoływana jako u.p.a.), określił skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym wg wyższej stawki podatku tj. 1.822 zł/1.000 litrów.
Orzeczenie to utrzymał w mocy organ odwoławczy, podzielając ustalenia i wnioski organu I instancji.
W skardze strona domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie art. 89 ust. 5 – 15 u.p.a poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że opóźnienie w dostarczaniu zestawień, o których mowa w art. 89 ust. 14 u.p.a. pozbawia stronę prawa do obniżonej stawki podatku. Naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej powoływana jako O.p.), poprzez ustalenie stanu faktycznego niezgodnego ze stanem rzeczywistym oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez brak rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie.
Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. i zasady kontroli, nadzoru nad przestrzeganiem prawa, prawdy obiektywnej, uwzględnienia interesu publicznego i interesu obywateli oraz przepisów art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.) i wynikającej z niej zasady pogłębiania zaufania, art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez uchybienie nakazowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej jego oceny. Ponadto organy podatkowe naruszyły art. 2 Konstytucji RP poprzez niewspółmierne sankcje w odniesieniu do stopnia przewinienia, oraz obarczenie wyłącznie sprzedawcy sankcją za niedopełnienie warunków ustawowych oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez obciążanie strony zobowiązaniem w kwocie 141.388 zł mimo braku ku temu podstaw prawnych.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Postępowanie sądowe podlegało zawieszeniu z urzędu.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu, taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem trzeba, że postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013 r. (I SA/Wr 562/14) tut. Sąd skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego o następującej treści:
"1. czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, s. 51 i nast.; dalej dyrektywa 2003/96) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.; dalej u.p.a.), która nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14 - 15 u.p.a.?
2. czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe?;
3. czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w treści art. 89 ust. 16 u.p.a. polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.?".
Wprawdzie na gruncie regulacji art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., jako przesłanki zawieszenia postępowania, ustawodawca wprost nie wymienił postępowania przed TSUE, to niewątpliwie przepis ten obejmuje swoim zakresem również wspomniane postępowanie sądowe.
W niniejszej sprawie, po dokonaniu analizy jej stanu faktycznego i prawnego, Sąd powziął tożsame wątpliwości co skład orzekający występujący z powołanym pytaniem. Mając jednak na uwadze ekonomikę postępowania Sąd, uznał za niecelowe kierowanie pytania prejudycjalnego o takiej samej treści.
W tych okolicznościach, uzasadnionym jest zawieszenie postępowania przed WSA we Wrocławiu do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez TSUE, gdyż odpowiedź TSUE, udzielona na pytania przedstawione w ww. postanowieniu, będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zagadnienia spornego występującego w niniejszej sprawie.
Z tych też względów, WSA we Wrocławiu - na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.