Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 kwietnia 2009 r., uzupełnionym pismem z dnia 16 czerwca 2009 r., skarżący S. F. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, którą orzeczono o jego odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległości podatkowe Zakładu A S.A. na łączną kwotę [...].
W ocenie skarżącego, udzielenie ochrony tymczasowej, uzasadnia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazał, że jego źródłem dochodów jest działalność gospodarcza (Kancelaria B) oraz doraźne zlecenia. Na utrzymaniu posiada studiująca córkę a także zajmuje się chorą na Alzheimera matką (rencistka), która wymaga nie tylko opieki, lecz również pomocy finansowej. Z kolei małżonka skarżącego nie posiada stałej umowy o pracę (ostatni stosunek pracy zakończył się w dniu [...]). Ponadto reguluje płatności z tytułu kredytu mieszkaniowego oraz wysokich kosztów utrzymania domu (opłaty za gaz, wodę). Oznajmił, że szkoda wywołana wykonaniem decyzji będzie większa niż przeciętna, a powrót do stanu poprzedniego nastąpi po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie środków (wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, zaskarżenie postanowień wydanych w toku postępowania egzekucyjnego).
Skarżący podniósł ponadto, iż złożony w toku postępowania podatkowego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, został przez organ I instancji uwzględniony. Do wniosku przedłożył zeznania podatkowe za lata 2007-2008, wyciągi z rachunków bankowych: osobistego i z działalności gospodarczej, świadectwa pracy żony, informację o wysokości kredytu, rachunki za gaz i media oraz oświadczenie o nie posiadaniu kont dewizowych, lokat złotowych czy dewizowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "upsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Przechodząc zatem do oceny złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Strona bowiem nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Trzeba wskazać, iż wykonanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego zawsze wiąże się z obniżeniem aktywów podatnika i jego rodziny. Nie oznacza to jednak powstania skutków, o jakich mowa wyżej.
Skarżący argumentował, iż w jego sytuacji majątkowej (tylko on osiąga dochody, żona nie pracuje, utrzymuje studiującą córkę, opiekuje się chorą matką, która potrzebuje również pomocy finansowej, spłaca kredyt mieszkaniowy, reguluje wysokie rachunki dot. opłat za dom), nieudzielenie ochrony tymczasowej spowoduje szkodę większą niż przeciętną, której naprawienie będzie mogło nastąpić po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie środków. W ocenie Sądu, tego rodzaju uzasadnienie wniosku, jest niewystarczające. W tej kwestii strona była winna wykazać, a przynajmniej uprawdopodobnić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do takich okoliczności nie należy składanie środków zaskarżenia w toku postępowania egzekucyjnego, czy też konieczność uiszczenia zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją.
Dla Sądu nie jest również wiążąca wydana w niniejszej sprawie decyzja organu podatkowego I instancji (z dnia [...]) o wstrzymaniu wykonania decyzji. Ponadto dokonana przez Sąd analiza przedłożonych wyciągów bankowych a także zeznań podatkowych, z których wynika, iż dochód skarżącego i jego małżonki wyniósł w 2007 r. – [...] a w 2008 r. – [...], nie pozwala na stwierdzenie, że sytuacja finansowa skarżącego jest trudna.
Reasumując, strona skarżąca, w ocenie Sądu, nie wykazała istnienia przesłanek, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 upsa.
Na marginesie dodać należy, że przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a zatem z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 upsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.