Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie skargę na oznaczoną wyżej decyzję, której adresatem jest A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W., podpisał M. P. Dwukrotnie - w dniu [...] i [...] – podjęto próbę doręczenia skarżącej spółce na adres podany w skardze wezwania do uzupełnienia w terminie siedmiu dni od daty otrzymania tego pisma braku formalnego skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie dla M. P. do podpisania skargi – wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Jednocześnie podjęto próbę doręczenia skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionego środka zaskarżenia. Z relacji Poczty (adnotacje na potwierdzeniu odbioru przesyłki i kopercie) wynika, iż przesyłkę zawierającą wyżej wskazane wezwanie pozostawiono w placówce pocztowej, o czym zawiadomienie umieszczono w skrzynce oddawczej skarżącej spółki.
Wyznaczony termin upływał w dniu [...]. Dotychczas nie został uzupełniony brak formalny skargi; nie uiszczono również należnej opłaty sądowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Jak wynika z akt sprawy stroną, będącą adresatem zaskarżonej decyzji, jest A sp. z o. o. we W. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Stosownie do art. 28 § 1 powołanej ustawy osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Podmioty, o których mowa powyżej, mają – wedle dyspozycji art. 29 ustawy procesowej - obowiązek wykazania swojego umocowania do wniesienia skargi lub do udzielenia pełnomocnictwa do jej wniesienia dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W niniejszej sprawie skargę podpisał wniósł M. P., co do którego istnieje wątpliwość, czy jest umocowany do występowania w imieniu skarżącej spółki.
Na mocy art. 39 pkt 1) ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2001 r. nr 17, poz. 209 ze zm.) w rozdziale 2 Rejestru przedsiębiorców zamieszcza się dane dotyczące oznaczenia organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład, ze wskazaniem sposobu reprezentowania. W art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym ustanowiono zasadę domniemania zgodności z prawdą wpisów do rejestru, którą to zasadę wzmacnia określona w art. 18 ust. 1 tej samej ustawy reguła odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem nieprawdziwych danych. Walorów takich nie można przypisać innym dokumentom, nawet urzędowym, w tym statutowi spółki, co do którego na ogół istnieją wątpliwości co do aktualności. Z tych powodów za prawidłową należy uznać praktykę wzywania wnoszących skargi spółek kapitałowych do przedłożenia aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, za czym dodatkowo przemawia dodatkowa łatwość uzyskania takiego dokumentu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt II FSK 581/05, niepublikowane).
Wykazywanie umocowania innymi dokumentami urzędowymi lub prywatnymi powodowałoby konieczność prowadzenia daleko idących czynności Sądu celem zbadania autentyczności dokumentu i prawidłowości oraz aktualności zawartych w nim dokumentów.
Brak dokumentów wymaganych przez art. 29 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, wobec którego Sąd nie był w stanie stwierdzić, czy M. P. był upoważniony do zaskarżenia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w imieniu A sp. z o. o. we W., a w konsekwencji czy skarga została wniesiona w imieniu skarżącej spółki przez osobę do tego umocowaną, jako brak formalny skargi, podlegał usunięciu w trybie art. 49 tej ustawy.
Z kolei stosownie do art. 230 § 1 tej samej ustawy od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismami, o których mowa w cytowanym przepisie, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 ustawy).
Zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dniu w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń i w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
W tym miejscu wskazać należy na wyrok z dnia 28 lutego 2006 r. (sygn. akt P 13/05, Dz. U. z dnia 7 marca 2006 r. nr 38, poz. 268), w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż art. 73 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 78, poz. 483). Należało zatem przyjąć, iż zastosowanie w sprawie znajdzie – na podstawie odesłania z art. 65 § 2 ustawy procesowej - § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym. Na podstawie tego rozporządzenia poczta zobowiązana jest, w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi osobiście, domownikowi lub administracji domu, pozostawić zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki we właściwej pocztowej placówce odbiorczej w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata; jeżeli adresat nie zgłosi się po odbiór przesyłki w terminie, placówka pocztowa sporządza powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu (zd. 3 art. 73 ustawy procesowej).
Z akt sprawy wynika, iż dwukrotnie informację o odbiorze przesyłki zawierającej wezwanie pozostawiono w skrzynce listowej skarżącej i dlatego doręczenie wezwania, jakie nastąpiło w dniu [...], należy uznać za skuteczne.
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) oraz § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowieniem odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono, w wyznaczonym terminie, jej braków formalnych.
Na podstawie art. 220 § 3 powołanej ustawy procesowej skarga, od której pomimo wezwania nie został w wyznaczonym terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie dotychczas nie uzupełniono określonego w wezwaniu braku formalnego skargi ani nie uiszczono wpisu od skargi, chociaż z akt sprawy wynika, iż stosowne wezwanie zostało skutecznie doręczone w trybie art. 73 ustawy procesowej w dniu [...] na adres wskazany w skardze do korespondencji.
Dla tych motywów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie powołanych przepisów prawa, orzekł jak w sentencji.