Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 22 marca 2013 r., doręczonym 28 marca 2013 r., Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do przedłożenia, w terminie siedmiu dni, pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony, pod rygorem odrzucenia skargi. W związku z nieuzupełnieniem braku skargi w postaci pełnomocnictwa, a tym samym ujawnieniem się wtórnego braku formalnego skargi, zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2013 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została awizowana pierwszy raz 22 kwietnia 2013 r. zaś odbiór przesyłki potwierdziła w dniu 7 maja 2013 r. matka skarżącego T. S. – dorosły domownik
Stwierdzony brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarga czynić powinna zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Każde pismo strony powinno nadto zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników (art. 46 § 1 p.p.s.a.). Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 p.p.s.a). Po stwierdzeniu braków pełnomocnictwa, które nie zostały uzupełnione na wezwanie Sądu i ujawnieniu wtórnego innego braku skargi, a mianowicie braku podpisu strony pod skargą, Sąd wezwał skarżącą - jako osobę uprawnioną do osobistego sporządzenia i wniesienia skargi - do jej podpisania (art. 46 § pkt 4 p.p.s.a.), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania wraz z jednoczesnym pouczeniem o procesowych skutkach wynikających z jego nie uzupełnienia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a).
Dokonując oceny skuteczności doręczenia stronie wezwania do uzupełnienia braku formalnego poprzez jej podpisanie, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§ 1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3).
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). W sprawie, po pierwszej próbie doręczenia, pismo zostało złożone w placówce pocztowej w dniu 22 kwietnia 2013 r. o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Od tej też daty rozpoczynał się bieg czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. Ostatni dzień tego terminu przypadał zatem na 6 maja 2013 r. Z tą datą należało przyjąć za skuteczne doręczenie przesyłki. Pomimo odbioru przesyłki przez dorosłego domownika –T. S. w dniu 7 maja 2013 r., doręczenie nastąpiło w istocie w trybie ww. art. 73 § 3 p.p.s.a., gdyż dniem doręczenia zastępczego jest dzień, w którym bezskutecznie upłynął ustawowo przewidziany termin odbioru pisma sądowego prawidłowo złożonego w pocztowej placówce oddawczej, a nie dzień późniejszego faktycznego doręczenia adresatowi, czy też dorosłemu domownikowi, z naruszeniem przepisu § 10 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277).
Późniejszy odbiór pisma nie obala bowiem wynikającego z tego przepisu domniemania doręczenia i nie zmienia zakresu skutków prawnych tego typu doręczenia (zob. postanowienie NSA z 9 czerwca 2010 r., I FZ 188/10, publ. "Wspólnota" 2010/27/42). W tej sytuacji z racji skutecznego doręczenia wezwania w dniu 6 maja 2013 r., siedmiodniowy termin do uzupełnienia tego braku skargi upływał więc z dniem 13 maja 2013 r. Skarżący jak dotąd nie uczynił zadość wezwaniu Sądu. Z tych przyczyn, po myśli art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a i § 3, skargę należało odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji.