Uzasadnienie
W skardze na oznaczoną w sentencji decyzję strona skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania nie uzasadniając swojego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania orzeczeń organów administracji na podstawie powołanego przepisu nie jest instytucją, którą można zastosować do wszystkich aktów wydanych przez te organy. Według wyrażanych w doktrynie poglądów możliwość wstrzymania wykluczono, kiedy zaskarżonym aktom nie można nadać w postępowaniu administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności (por. Z. Kmieciak, Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Państwo i Prawo 2003/5/18). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004 r., s.122). Wstrzymanie wykonania związane jest bowiem jedynie z elementem realizacji przyznanych stronie uprawnień bądź wypełnienia nałożonych na nią obowiązków, a więc strefą zdeterminowanych przez normę zachowań. Dlatego też wstrzymanie wykonania może jedynie dotyczyć aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonana i wymaga wykonania.
W doktrynie stwierdza się również, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania aktów, na podstawie których określony pogląd uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo – administracyjne, Warszawa 2004 r., s. 217).
Wyjaśnienia wymaga, że przedmiotowa sprawa dotyczy decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. i odmawiającej stwierdzenia nadpłaty oraz stwierdzającej nadpłatę. Jak wynika z akt sprawy zobowiązanie określone w treści decyzji organu podatkowego I instancji i utrzymane w mocy przez organ II instancji zostało przez stronę zapłacone.
Natomiast rozstrzygnięcie organu dotyczące odmowy stwierdzenia nadpłaty nie nadaje się do wykonania, ponieważ nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne.
Zatem zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu, nie wywołuje negatywnych skutków materialnoprawnych. Nie nakłada ona na stronę żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Zaskarżona decyzja nie podlega zatem wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 i nie może mieć do niej zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w powyższym przepisie
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.