Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 389/23

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi P. S.A. zs. w W. (dalej jako Spółka, Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej jako SKO, Organ odwoławczy) z 28 lutego 2023 r. nr SKO/PO-413/13/2023, którą utrzymana została w mocy decyzja Burmistrza W. (dalej jako Burmistrz, Organ I instancji) z 18 listopada 2022 r. nr FN.3120.80.2022 w przedmiocie określenia Spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 505.501,00 zł. Sąd zobowiązany w oparciu o przepis art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – dalej jako p.p.s.a. do przedstawienia w sposób zwięzły stanu sprawy, a nie powielania treści akt administracyjnych wskazuje jak poniżej. Zadeklarowany przez Spółkę podatek wynikał z opodatkowania następujących przedmiotów:

1. – Budynki mieszkalne o pow. [...] m2
2. – Budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2
3. – Budynki pozostałe o pow. [...] m2
4. – Budowle o wartości 22.338,00 zł
5. – Grunty pozostałe o pow. [...] m2
6. – Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2.

Z kolei w wyniku przeprowadzonego postępowania Burmistrz dodatkowo dokonał wymiaru podatku od wykazanych przez Spółkę - jako korzystające ze zwolnienia w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r, poz. 716 ze zm.) – dalej jako u.p.o.l., przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości:

1. – Grunty w ciągu zlikwidowanej linii kolejowej nr [...] K.-L. o pow., [...] m2 pozostające w użytkowaniu wieczystym P. S.A.
2. – Budowle pozostałe po zlikwidowanej linii kolejowej.

Spółka kwestionowała stanowisko Burmistrza składając odwołanie od decyzji Organu I instancji, a po jego nie uwzględnieniu przez SKO skierowała na decyzję Organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, podnosząc zarzuty o naruszeniu przepisów:

1. – art. 70 § 1, w związku z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) – dalej jako o.p., przez wydanie decyzji już po upływie terminu przedawnienia;
2. – art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 o.p. przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, nie przeprowadzenie dowodów na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych oraz przez nie rozpoznanie całości materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego;
3. – art. 210 § 1 pkt 6, w związku z art. 121 o.p. przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji - brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i wszechstronnej oceny dowodów;
4. – art. 210 § 4 o.p. przez brak należytego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję, gdy uzasadnienie decyzji należy sporządzić wyjątkowo starannie, by strona miała pełną wiedzę, co do podstaw zastosowania określonych w rozstrzygnięciu przepisów;
5. – art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w związku z art. 3 pkt 3a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) i art. 4 pkt 2 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1727 ze zm.) przez pominięcie tych przepisów w sprawie i nie zastosowanie definicji ustawowych przy określeniu przedmiotu opodatkowania;
6. – art. 1a ust. 1 pkt 3, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1a u.p.o.l. przez ich błędne zastosowanie – uznanie, że fakt posiadania nieruchomości przez Spółkę decyduje o podwyższonej stawce podatku, a nie rzeczywista możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej;
7. – art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w związku z art. 39 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "P.(1)" (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1160 ze zm.) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Spółka posiada status przedsiębiorcy w zakresie nałożenia w drodze ustawy zadań gospodarowania mieniem, które nieodpłatnie przekazuje jednostkom samorządu terytorialnego z przeznaczeniem na inwestycje infrastrukturalne służące wykonywaniu zadań własnych tych jednostek w dziedzinie transportu.

W oparciu o zarzuty skargi Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od SKO w Legnicy na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO wskazało, że zgodnie z art. 70 § 1 o.p. termin przedawnienia zobowiązania Spółki, której dotyczy zaskarżona decyzja upłynął z końcem 2022 r. Zdaniem Organu odwoławczego mimo, że decyzja w drugiej instancji została wydana 28 lutego 2023 r., to zgodnie z przepisem art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Skoro zaś stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od 19 marca 2020, a stan epidemii od 20 marca 2020 to okres przedawnienia zobowiązania podatku od nieruchomości za 2017 r. uległ przedłużeniu do 12 marca 2023 r. Organ odwoławczy równocześnie poinformował, że zaskarżona decyzja zapadła przed wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w składzie 7 sędziów z 27 marca 2023 o sygn. akt I FPS 2/22.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych).

Skarga jest uzasadniona.

Skarga podlega uwzględnieniu

Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji jest wspomniana w części sprawozdawczej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2023 r. o sygn. akt I FPS 2/22. (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA), w myśl, której:

"Art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych."

Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. tut. Sąd nie znajdując podstaw do odstąpienia od stanowiska zawartego w ww. uchwale jest nią związany. W konsekwencji powołanie się przez Organ odwoławczy na wskazany w uchwale przepis art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r., jako przedłużający w sprawie Spółki ustawowy (5 letni – upływający z końcem 31 grudnia 2022 r.) termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. do dnia 12 marca 2023 r. jest niezasadne. Jako, że Skarżąca nie jest osobą fizyczną, to Jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, a nie wskutek doręczenia decyzji ustalającej. Mając to na uwadze zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od nieruchomości za 2017 r. przedawniało się zgodnie z art. 70 § 1 o.p. - z końcem 31 grudnia 2022 r. o ile w sprawie nie wystąpiła wymieniona przepisami prawa przesłanka wpływająca na bieg terminu przedawnienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził naruszenie przepisu art. 70 § 1 o.p., w związku z art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) polegające na uwzględnieniu przy liczeniu biegu terminu przedawnienia w sprawie Skarżącej drugiego z wymienionych przepisów (art. 15 zzr ust. pkt 3) – gdy zgodnie z powołaną wyżej uchwałą NSA przepis ten nie dotyczy zobowiązań podatkowych. W rezultacie doszło do wydania decyzji przez Organ odwoławczy po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., czego konsekwencją jest uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę w drugiej instancji winien uwzględnić skutki wydanej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z 27 marca 2023 o sygn. akt I FPS 2/22 wskazane przez tut.

Sąd, a w przypadku braku innych, niż zakwestionowana podstaw do procedowania sprawy Spółki po upływie ustawowego terminu przedawnienia z art. 70 ust. 1 o.p., SKO winno uchylić decyzję Organu I instancji i umorzyć postępowanie podatkowe jako bezprzedmiotowe (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a), w związku z art. 208 § 1 o.p.), albowiem postępowanie dotyczyłoby zobowiązania, które wygasło już w sposób określony w art. 59 § 1 pkt 9 o.p. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wartość uiszczonego wpisu od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika i opłatę od pełnomocnictwa.