Uzasadnienie
W skardze z dnia 21 marca 2018 r. wniesionej na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Zasadność wniosku skarżący uzasadniał wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto w lakonicznym uzasadnieniu skarżący wskazał, że wobec niego i jego żony toczą się analogiczne postępowania za inne lata, a wysokość zobowiązań przekracza jakiekolwiek możliwości finansowe skarżącego. Skarżący nie załączył do wniosku żadnych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji jeszcze przed dokonaniem sądowej kontroli jej legalności.
Podstawę prawną do wydania orzeczenia Sądu w tym przedmiocie stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), który jednocześnie formułuje przesłanki prawne uprawniające Sąd do objęcia wnioskodawcy tymczasową ochroną prawną do czasu rozpoznania skargi.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2877/15, LEX nr 1990408).
Należy wskazać, że skarżący nie uzasadnił dostatecznie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd stoi jednak na stanowisku, że ocena przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinna być dokonana z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy oraz okoliczności znanych sądowi z urzędu, a także przedłożonych na etapie postępowania w przedmiocie prawa pomocy dokumentów i złożonych wyjaśnień obrazujących kondycję finansową skarżącego. Obowiązkiem Sądu, orzekającego w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej jest bowiem wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt II FZ 673/15, LEX nr 1795729).
Uwzględniając powyższe, dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę wysokość zobowiązania określonego sporną decyzją, a ponadto okoliczności podniesione przez stronę we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Z informacji przedstawionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Skarżący wraz z żoną i trójką dzieci utrzymują się z wynagrodzenia małżonki skarżącego w kwocie około 2.350 zł oraz z prac dorywczych skarżącego (dochód rzędu 600-800 zł miesięcznie), które zapewniają pokrycie minimalnych potrzeb socjalnych. Z akt sprawy wynika również, iż skarżący nie posiada rachunku bakowego, nie jest właścicielem nieruchomości oraz nie prowadzi działalności gospodarczej.
W rezultacie Sąd uznał, że skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub zajście trudnych do odwrócenia skutków. Potencjalna konieczność zapłaty należności wynikającej z zaskarżonej decyzji (należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę) mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, w tym do pozbawienia środków na podstawowe potrzeby życiowe skarżącego i jego rodziny.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.