Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. utrzymała w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.G. z dnia [...] w przedmiocie oddalenia wniesionych przez dłużnika - A.P. zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Egzekucja wszczęta z wniosku Urzędu Miejskiego w J.G. - jako wierzyciela, prowadzona była po wcześniejszym doręczeniu upomnienia na podstawie wystawionego [...] tytułu wykonawczego [...] obejmującego zaległości z tytułu IV raty podatku od nieruchomości za 2000 r. należnego od pozostającej w posiadaniu zobowiązanego (bez tytułu prawnego) nieruchomości położonej w J.G. przy ul. C.[...].
Podstawę kwestionowania postępowania egzekucyjnego stanowił zarzut nieistnienia obowiązku w podatku od nieruchomości, podnoszony na podstawie art.33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zapytany o stanowisko wierzyciel potwierdził zasadność dochodzonego obowiązku. Wyjaśnił że roszczenie wynika z nakazu płatniczego z dnia [...] nr [...], kt-ry nie został zaskarżony w terminie, zatem kwestionowanie istnienia obowiązku podatkowego na etapie postępowania egzekucyjnego - jest sp-źnione. Organ egzekucyjny oddalił zarzuty jako bezzasadne.
Zobowiązany złożył zażalenie, podnosząc jak wcześniej brak podstaw prawnych wymiaru podatku od nieruchomości.
Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G., skarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] nr [...], nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia - utrzymała w mocy postanowienie organu I instancji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący podtrzymał zarzut dotyczący braku podstawy prawnej do ustalenia podatku od nieruchomości w nakazie płatniczym - stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzonej egzekucji.
Odpowiadając na skargę, Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu [...] skarżący oświadczył, że cofa skargę z uwagi na to, że był przekonany, iż przedmiotem tej sprawy będzie wymiar podatku od nieruchomości.
Wojew-dzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sąd-w administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm) sprawy, w kt-rych skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojew-dzkie sądy administracyjne na podstawie przepis-w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Artykuł 60 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi:
" Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności."
Kierując się dyspozycją normy prawnej wyrażonej w powołanym art.60, Sąd w składzie orzekającym, po wnikliwym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy doszedł do przekonania, iż cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, nie spowoduje też utrzymania w mocy aktu dotkniętego nieważnością. Powyższe ustalenia sprawiają, że Sąd związany jest czynnością procesową skarżącego, w związku z czym, po myśli art.161 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - postępowanie w sprawie umarza.