Uzasadnienie
W dniu 20 lipca 202 r. wpłynęła skarga S.G. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy) z [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnik D. Urzędu Celno-Skarbowego we W. (dalej: Naczelnik UCS) z [...] grudnia 2017 r. nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r w kwocie 115 399 zł.
Zaskarżona decyzja została wydana w następstwie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 maja 2019 r. o sygn. akt I SA/Wr 169/19, który na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił poprzednią decyzję Dyrektora IAS z [...] grudnia 2018 r. nr [...] r. w tej sprawie. Wyrok ten wraz z aktami podatkowymi sprawy wpłynęły do organu odwoławczego w dniu 8 listopada 2019 r.
Zaskarżoną decyzję organ odwoławczy doręczył doradcy podatkowemu Bogdanowi Wołyńcowi w dniu 15 lipca 2020 r. ustanowionemu po wszczęciu postępowania kontrolnego przez organ podatkowy pierwszej instancji, tj. Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., w dniu 3 czerwca 2016 r.
Z akt sprawy wynika, że doradca podatkowy w dniu 3 czerwca 2016 r. złożył do akt sprawy toczącej się przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej we W. pełnomocnictwo szczególne na druku PPS-1. Zakres pełnomocnictwa szczególnego został określony jako: "[...] udzielanie informacji, odbieranie, podpisywanie, wysyłanie wszelkiej korespondencji w sprawie oraz innych druków stosowanych w procedurach podatkowych".
W dniu 27 grudnia 2017 r. skarżący udzielił pełnomocnictwa adwokat M. S. do reprezentowania w postępowaniu odwoławczym w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. Natomiast w dniu 15 lipca 2019 r. skarżący pełnomocnictwo to cofnął oświadczeniem z 9 lipca 2019 r., zwalniając pełnomocniczkę z wszelkich czynności w sprawie. Organ odwoławczy, ponownie rozpoznając odwołanie, pismem z 28 listopada 2019 r. poinformował doradcę podatkowego B.W., że wszelkie czynności będzie prowadził z udziałem tego pełnomocnika z uwagi na pełnomocnictwo z 3 czerwca 2016 r., bowiem z treści tego pełnomocnictwa szczególnego nie wynika, by ograniczone było wyłącznie do działania przed organem podatkowym pierwszej instancji. Wskazał tez, że w przypadku jakichkolwiek zmian udzielonego pełnomocnictwa należy o tym niezwłocznie poinformować organ odwoławczy. Pismo to Dyrektor IAS doręczył doradcy podatkowemu w dniu 12 grudnia 2019 r. oraz skarżącemu w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej ze skutkiem doręczenia na dzień 16 grudnia 2019 r. Po doręczeniu ww. pisma doradca podatkowy w imieniu skarżącego podejmował czynności procesowe w toku ponownego postępowania odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest przedwczesna, a przez to niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 53 § 1 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 4a.
Analiza akt sprawy podatkowej potwierdza, że zaskarżona decyzja nie została doręczona stronie przed wniesieniem skargi. Nie ma zatem przymiotu decyzji istniejącej w obrocie prawnym. Wobec tego, nie może stanowić przedmiotu skargi.
Doręczenie zaskarżonej decyzji doradcy podatkowemu nie wywołało skutku prawnego. Nie miał on bowiem umocowania do reprezentacji skarżącego w postępowaniu odwoławczym. Treść pełnomocnictwa szczególnego złożonego w dniu 3 czerwca 2016 r. organowi podatkowemu pierwszej instancji, tj. Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej we W. (k. 279 akt podatkowych) dowodzi, że zakres tego pełnomocnictwa był ograniczony do postępowania wyłącznie przed tym organem. Świadczy o tym wprost odwołanie się w zakresie umocowania pełnomocnika do numeru sprawy prowadzonej przez ten konkretny organ, a nie jej przedmiotu. Pełnomocnictwo to odpowiada treści art. 138e § 1 i 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej należącej do właściwości organu podatkowego. Składa się je do akt sprawy.
Wskazaną sprawą w tym pełnomocnictwie było postępowanie kontrolne, do którego w zakresie nieuregulowanym odpowiednie zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej i które – z uwagi na treść 202 ust. 1 pkt 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1948) - przejął Naczelnik UCS. Wynika z tego więc, że, po pierwsze, pełnomocnictwo szczególne z 3 czerwca 2016 r. dotyczyło wyłącznie postępowania kontrolnego, po drugie – odnosiło skutek tylko względem organu prowadzącego to postępowanie z uwagi na identyfikację sprawy poprzez jej numer. Nie ma zatem podstaw, by pełnomocnictwo to uznać za skuteczne również przed organem odwoławczym. Trzeba podkreślić, że organ odwoławczy nie ma kompetencji, by zastępować skarżącego w decyzji co do reprezentacji i jej zakresu.
Skoro pełnomocnictwo z 3 czerwca 2016 r. udzielone doradcy podatkowemu B.W. nie było skuteczne w postępowaniu odwoławczym zakończonym zaskarżoną decyzją (wydaną w dniu 6 lipca 2020 r.), to jej doręczenie temu pełnomocnikowi nie wywołało skutku doręczenia, a zatem zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego.
Skarga na wydaną, lecz nie doręczoną stronie decyzję jest przedwczesna i podlega odrzuceniu przez sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a. jako niedopuszczalna.
Na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił o zwrocie całego uiszczonego wpisu od skargi.