Uzasadnienie
Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej wynikiem kontroli z dnia [...] Nr [...] wydanym z powołaniem się na art. 24 ust. 2 pkt 2, art. 27 ust. 1 i 2 oraz 28 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. nr 54, poz. 572 z późn. zm.) dokonał rozliczenia otrzymanych przez A Spółkę Akcyjną w L. z budżetu państwa środków finansowych na realizację inwestycji pod nazwą " Budowa Elektrociepłowni w G. ", w którym wykazał:
- - kwotę nadmiernie pobranej dotacji w wysokości [...],
- - kwotę należnych odsetek od nadmiernie pobranej dotacji w wysokości [...],
* kwotę środków zwróconych przez A S.A. w L. do dnia wszczęcia kontroli w wysokości [...],
* zaniżoną kwotę zwrotu środków według ustaleń kontroli na dzień wszczęcia kontroli w wysokości [...],
* kwotę zwrotu środków dotacji dokonanego w dniu [...] w wysokości [...] oraz
- - kwotę zaległości z tytułu należnych odsetek naliczonych od nadmiernie pobranej dotacji w wysokości [...].
Powyższy wynik kontroli po uprzednim złożeniu przez A S.A. w L. wniosku o usunięcie naruszenia prawa stał się przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której strona skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz umorzenie postępowania albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarga oparta została na zarzutach naruszenia:
- - prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 93 ust. 3 ustawy o finansach publicznych przez przyjęcie, iż przyznana skarżącemu dotacja została przez niego pobrana w nadmiernej wysokości i w związku z tym naliczenie odsetek za zwłokę od całej kwoty pobranej dotacji a nie od dotacji pobranej w nadmiernej wysokości,
- - prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 93 ust. 2 ustawy o finansach publicznych poprzez przyjęcie, iż dzień wstrzymania realizacji kontraktu z generalnym wykonawcą jest dniem stwierdzenia nieprawidłowości naliczenia dotacji,
- - prawa procesowego, a to art. 121 § 1 i art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej poprzez przyjęcie, iż nieprecyzyjny stan prawny stanowi okoliczność obciążającą skarżącego. Nadto skarżąca spółka podniosła, iż wyliczenie należnych odsetek nie znajduje oparcia w podstawie prawnej, albowiem powołany w wyniku kontroli art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej uwzględnia stopę oprocentowania kredytu lombardowego ustalaną przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego, podczas gdy od dnia 1 stycznia 1998 r. - w myśl art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim, to Rada Polityki Pieniężnej jest kompetentna w przedmiocie ustalania wyżej wskazanej stopy oprocentowania. W odpowiedzi na skargę Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację z zaskarżonego aktu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu [...] pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę z tym uzasadnieniem, iż Wojewoda D. wydał w dniu [...] decyzję Nr [...] w przedmiocie nakazania stronie skarżącej zwrotu kwoty [...] wraz z odsetkami liczonym od dnia [...]. z tytułu nie zwróconych środków otrzymanych na realizację zadania inwestycja centralna "Budowa Elektrociepłowni w G. ". Jednocześnie pełnomocnik skarżącej spółki oświadczył, iż powyższa decyzja Wojewody D. nie była przedmiotem zaskarżenia.
Pełnomocnik Inspektora Kontroli Skarbowej nie oponował cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art.97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art.60 zdanie li 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z kolei skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi uzależniona jest od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi, o czym stanowi art. 60 zdanie 3 wskazanej wyżej ustawy procesowej. Natomiast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oświadczenie strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi w świetle materiału aktowego badanej sprawy nie nasuwa- z tego punktu widzenia - żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń.
W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § lpktl ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.
Dla tych motywów orzeczono jak w sentencji postanowienia.