Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: DIAS) z 4 marca 2019 r. nr (...) w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – Stare Miasto (dalej: NUS) z 30 sierpnia 2018 r. nr (...) określającej R. S.(dalej: Skarżący, Strona) należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2013 rok, stratę z tytułu najmu poniesioną w 2013 r., nadpłatę w tym podatku oraz odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w zakresie, w którym wniosek nie jest zasadny.
Przebieg postępowania w sprawie był następujący:
Decyzją z 30 sierpnia 2018 r. nr 0227-SPV.4102.55.2018 NUS określił Panu Robertowi Słomianemu należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 2013 rok w kwocie 24 099,00 zł, stratę z tytułu najmu w wysokości 37 777,48 zł poniesioną w 2013 r., nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości 2 690,00 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w zakresie, w którym wniosek nie jest zasadny tj. w kwocie 433,00 zł. Decyzja ta została dręczona Stronie 18 września 2018 r. Z opisu zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że z powodu niemożliwości doręczenia decyzji w sposób zgodny z art. 149 ustawy - Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), doręczający pozostawił zawiadomienie 4 września 2018 r. o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, pod wskazanym adresem zamieszkania Skarżącego, w oddawczej skrzynce pocztowej.
Z powodu niepodjęcia pisma w terminie 7 dni awizowano je powtórnie w dniu 12 września 2018 r. Skarżący nie odebrał pisma wciągu 7 dni od dnia powtórnego awizowania, w związku z tym pismo zwrócono nadawcy 19 września 2018 r. Od daty pierwszego awizowania 14 dni upłynęło 18 września 2018 r.
Odwołanie od przedmiotowej decyzji zostało złożone pismem z 19 października 2022 r., nadanym na poczcie 22 października 2018 r. (data stempla pocztowego).
DIAS w dniu 7 grudnia 2018 r. wydał postanowienie, stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nr 0201-1001.4102.88.2018. Na to postanowienie Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dnia 8 stycznia 2019 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 89/19, wskazując, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu dokonał prawidłowych ustaleń w oparciu o zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu I instancji wraz z kopertą, stanowiącymi dowód w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną podatnika wyrokiem z dnia 15 marca 2022 r. sygn. akt II FSK 1790/19.
W dniu 3 stycznia 2019 r. do DIAS wpłynął, złożony przez Stronę skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Stare Miasto z 30 sierpnia 2018 r. wraz z odwołaniem od tej decyzji datowanym na 19 października 2019 r.
DIAS postanowieniem z dnia 4 marca 2019 r., stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji oraz wydał postanowienie nr 0201-IOD1.4102.2.2019 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, jest to drugie postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, DIAS wskazał, na treść, art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 21997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2021 r., poz. 1325 ze zm.) dalej O.p., DIAS wskazał, na przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W wydanym postanowieniu stwierdzono, że podatnik, o tym, że decyzja NUS z 30 sierpnia 2018 r. została wydana i doręczona Stronie, dowiedział się podczas wizyty w urzędzie skarbowym dnia 8 października 2018 r. W tym momencie więc ustała przyczyna uchybienia terminowi, jaką była niewiedza o wydaniu i doręczeniu aktu.
Zatem od tej daty należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i przyjąć, że upłynął z dniem 15 października 2018 r. Zatem złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pismem z 2 stycznia 2019 r. nadanym na poczcie 17 grudnia 2018 r. nastąpiło z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto, zdaniem DIAS Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.
Od powyższego postanowienia Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie następujących przepisów Ordynacji podatkowej:
- - art. 162 § 1 przez uznanie, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożony został bez zachowania ustawowego terminu oraz, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania,
- - art. 150 § 4 w związku z art. 150 § 1 pkt 1 § 2, twierdząc że decyzja NUS z 30 sierpnia 2018 r. nie została jej doręczona i bezpodstawnie uznano ją za doręczoną 18 września 2018 r. Ponadto stwierdza, że Skarżącemu nie pozostawiono zawiadomień o próbie doręczenia korespondencji, nie podjęto próby doręczenia decyzji w trybie art. 149 Ordynacji podatkowej, a dokumentacja pocztowa (koperta wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru) nie zawiera niezbędnych elementów,
- - art. 122 i art. 187 § 1, podkreślając że tut. organ niewyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, oraz kwestie związane z doręczeniem korespondencji, art. 191, stwierdzając że organ przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów i uznał jako dowód wyłącznie kopertę i opisane awizo, stanowiące akta sprawy, podczas gdy istniały okoliczności kwestionujące ich wiarygodność,
- - art. 121 § 1 poprzez nieprzestrzeganie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez nieuwzględnienie stanowiska Strony, zgodnie z którym rzeczona decyzja została doręczona stronie 8 października 2018 r., a nie 18 września 2018 r. jak twierdzi organ,
- - art. 123 § 1 w związku z art. 187 § 1 i art. 192, twierdząc że pozbawiono Ją prawa do czynnego udziału w postępowaniu przez uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do treści ustaleń organu i zebranych dowodów.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał na przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, powołując orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazał m.in., że sposobem na wykazanie braku swojej winy w uchybieniu terminowi jest obalenie domniemania o doręczeniu decyzji, od której przysługuje odwołanie. Argumentuje, że wnosząc pierwsze odwołanie z datą 22 października 2018 r. był przekonany, że składa je z zachowaniem ustawowego terminu, ponieważ przyjął, że rzeczona decyzja została mu doręczona 8 października 2018 r., kiedy odebrał jej kserokopię w urzędzie skarbowym, a nie 18 września 2018 r.(zgodnie z przyjętą fikcją doręczenia). Strona skarżąca podnosi, że o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania dowiedziała się z datą doręczenia jej w dniu 10 grudnia 2018 r., postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania z dnia 7 grudnia 2018 r. nr 0201- IOD1.4102.88.2018 i to od tej daty należy liczyć termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, i to tę datę wskazuje jako datę ustania przyczyny, z powodu której doszło do uchybienia terminowi.
Skarżący twierdzi, że dokumenty potwierdzające zasadność przyjęcia fikcji doręczenia, w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji z kopertą, nie zawierają informacji niezbędnych by uznać je za dowód w sprawie oraz nie zostały sporządzone w odpowiedniej formie, a więc DIAS błędnie przyjął datę doręczenia pisma, bowiem istniały dowody wskazujące na to, że decyzja nie została doręczona, a nie zostały przez DIAS rozpatrzone.
Skarżący podkreśla, że ze względu na charakter swojej pracy często przebywa poza miejscem zamieszkania, co nastąpiło także w okresie, w którym, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, znajdującym się w aktach sprawy, pozostawiano awiza. Ponadto Strona skarżąca twierdzi, że dokument, w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji NUS wraz z kopertą, na podstawie którego wydano zaskarżone postanowienie jest sporządzony w sposób wadliwy i nie może stanowić dowodu tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone.
Strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów przedłożonych do skargi w postaci wydruku ze strony internetowej gazeta.pl artykułu zatytułowanego "Czytelnicy skarżą się na listonoszy. Ci odpowiadają: Jesteśmy wtłoczeni w niską jakość" na okoliczność poparcia podnoszonego w skardze stwierdzenia, że listonosze i pracownicy Poczty Polskiej świadczą usługi niskiej jakości. Strona wnosi także o przeprowadzenie dodatkowego dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nr 0201-IOD 1.4102.88.2018 w tym z odwołania sporządzonego dnia 19 października 2018 r. na okoliczności wskazane w treści uzasadnienia skargi. Ponadto w piśmie procesowym z dnia 16 maja 2019 r. wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów oświadczenie Medplace.pl sp. z o.o. oraz przedstawionych faktur i potwierdzenia realizacji płatności kwoty objętej fakturą..
Strona wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.
DIAS wniósł o oddalenie skargi.
Postępowanie sądowoadministracyjne pozostawało zawieszone w związku z oczekiwaniem na orzeczenie ww. Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt: II FSK 1790/19. W związku z wydaniem wyroku w tej sprawie Sąd podjął zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (odnosi się, bowiem do skarg dotyczących interpretacji indywidualnych).
Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z akt sprawy wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 marca 2022 r. sygn. akt II FSK 1790/19 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2019 r. o sygn. akt I SA/Wr 89/19 oddalającego skargę na postanowienie z dnia 7 grudnia 2018 r. (nr 0201-1OD1.4102.88.2018), w którym DIAS stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji NUS z 30 sierpnia 2018 r. Zatem orzeczenie to jest prawomocne i ostateczne. W wyroku tym NSA wskazał, odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że przedmiotowa decyzja została przez niego podjęta dopiero w dniu 8 października 2018 r., że są bezpodstawne. Zdaniem NSA we wskazanej dacie skarżący odebrał bowiem jedynie w siedzibie NUS kserokopię decyzji doręczonej zastępczo w dniu 18 września 2018 r., z tego powodu daty 8 października 2018 r. nie można przyjąć za datę doręczenia decyzji.
Zdaniem NSA w sprawie niniejszej poddano wnikliwej analizie kwestię doręczenia spornej przesyłki na podstawie adnotacji zawartej zarówno na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jak i na kopercie. Wskazana dokumentacja zawiera wszelkie wymagane prawem wymogi tak co do formy, jak i treści. Na dokumencie urzędowym, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru oznaczono adresata decyzji. Nadto zawarto w nim informację, że z powodu braku możliwości doręczenia przesyłki w sposób wskazany w punkcie 1 tj. adresatowi, pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, zarządcy domu (budynku) lub dozorcy, który podjął się oddania pisma adresatowi, pismo pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej Wrocław 68 w dniu 4 września 2018 r. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tej placówce wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono pod wskazanym adresem w oddawczej skrzynce pocztowej.
Adnotację o awizowaniu przesyłki dnia 4 września 2019 r. naniesiono także na kopercie zawierającej decyzję. Dalej, NSA stwierdził, że omawiany dokument wskazuje, że z powodu niepodjęcia przez adresata pisma w terminie 7 dni, pismo awizowano powtórnie w dniu 12 września 2018 r. Okoliczność odciśnięcia datownika w punkcie 4 przeznaczonym do doręczania przesyłek na adres skrytki pocztowej zamiast w punkcie 3 nie może, podważać faktu powtórnego awiza przesyłki, w szczególności, że na kopercie naniesiono pieczęć o treści "AWIZOWANO POWTÓRNIE DNIA 12-09-2018". NSA podkreślił, że każda adnotacja naniesiona na kopercie została opatrzona stosowną okrągłą pieczęcią i podpisem. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczono także, że pismo zwrócono nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanego pisma. Według pieczątki z datownika pismo zwrócono nadawcy 19 września 2018 r. Co prawda, pieczątkę potwierdzającą zwrot pisma do nadawcy odbito w tym samym miejscu, w którym zaznaczona została data awizowania, jednak obie pieczątki wskazanych dat są czytelne.
Pieczątka znajdująca się na kopercie również potwierdza, że pismo zostało zwrócone nadawcy 19 września 2018 r. Na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru naniesiony jest także podpis doręczającego.
W związku z powyższym, zdaniem NSA, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wszystkie czynności doręczyciela wskazane w art. 150 o.p., od których uzależnione jest uznanie, że decyzja została skutecznie doręczona stronie w trybie tej regulacji, zostały udokumentowane na zwrotnym dowodzie doręczenia oraz na kopercie. NSA podkreślił, że wszystkie informacje odnoszące się do sposobu doręczenia nie muszą znajdować się wyłącznie na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru. Stanowią one kompletną podstawę faktyczną fikcji prawnej doręczenia.
NSA wskazał, że na podstawie informacji zawartych na opisanym zwrotnym potwierdzeniu odbioru wraz z opieczętowaną kopertą należy stwierdzić, że sporna przesyłka była awizowana dwukrotnie, tj.: w dniu 4 września 2018 roku oraz powtórnie w dniu 12 września 2018 roku. Zwrot do nadawcy z powodu niepodjęcia w terminie miał z kolei miejsce w dniu 19 września 2018 r. Informację o podwójnym awizowaniu przesyłki potwierdziła także Poczta Polska w odpowiedzi na reklamację organu podatkowego. Nadto, niemożność doręczenia pisma w sposób opisany w art. 148 § 1 o.p. lub art. 149 o.p., która to okoliczność warunkuje zastosowanie doręczenia zastępczego w trybie uregulowanym w art. 150 § 1 o.p., wynika wprost z informacji zawartych w treści zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zdaniem NSA do obalenia domniemania wiarygodności zawartego poświadczenia odbioru nie jest wystarczające twierdzenie skarżącego, jego partnerki życiowej, czy też fakt nierzetelnego działania Poczty Polskiej, a także zasady doświadczenia życiowego.
W przypadku zastrzeżeń pod adresem realizacji doręczenia skarżący winien wszcząć postępowanie reklamacyjne, czego nie uczynił. NSA zauważył, że reklamacja wszczęta przez organy podatkowe nie dotyczyła kwestii pozostawienia awiza i powtórnego awiza przez listonosza w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego, które to fakty podważa skarżący wskazując na nieprawidłowości w treści pocztowego dowodu doręczenia pisma. Wbrew twierdzeniu skarżącego, okoliczność omyłkowego naniesienia pieczęci w niewłaściwym punkcie, czy też odbicia pieczątki na dacie awizowania, w żaden sposób nie potwierdza faktu braku pozostawienia awiza przez listonosza. Nie podważa to urzędowego charakteru pisma, któremu nadal towarzyszy domniemanie rzetelności.
Mając na uwadze, ww cytowany wyrok NSA, uznać należy stanowisko Skarżącego w zakresie braku prawidłowego doręczenia decyzji z dnia 30 sierpnia 2018 r. w dniu 18 września 2018 r. za nieprawidłowe. Nie można też więc uznać, że decyzja ta została doręczona Skarżącemu w dniu 8 października 2018 r., w tym dniu Skarżący jedynie odebrał kserokopie decyzji, dowiedział się o jej wydaniu i doręczeniu.
Odnosząc się do meritum sprawy wskazać należy, co następuje:
Zgodnie z przepisami art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, w razie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i jest dopuszczalne jedynie w sytuacji, gdy kumulatywnie wystąpią cztery przesłanki, a mianowicie: 1) nastąpi uchybienie terminowi, 2) zainteresowany złoży wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3) zainteresowany uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminowi oraz 4) zainteresowany dokonana czynności, dla której termin jest przewidziany.
W ocenie Sądu słusznie uznał DIAS, że skarżący uchybił terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. Skoro skarżący dowiedział się o ww. decyzji w dniu 8 października 2018 r., to w tym momencie ustała przyczyna uchybienia terminowi, jaką była niewiedza o wydaniu i doręczeniu aktu. W konsekwencji, od tej daty należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który upłynął z dniem 15 października 2018 r. Zatem słusznie uznał DIAS, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nadanym na poczcie 17 grudnia 2018 r. nastąpiło z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej. Kwestia natomiast prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej w trybie art. 150 O.p., jak wyżej wskazano była już przedmiotem oceny przed Sądem.
Ponadto wskazać należy, że brak możliwości osobistego odbioru korespondencji przez skarżącego z uwagi na konieczności wyjazdu służbowego poza miejsce zamieszkania, błędne przekonanie skarżącego o początku biegu terminu do wniesienia odwołania, nie stanowią okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Skarżący mając świadomość, że po pierwsze: toczy się wobec niego postępowanie podatkowe, po drugie: że korespondencja jest kierowana na adres, pod którym nie przebywa codziennie, powinien podjąć wszystkie możliwe środki, aby zapewnić sobie wiedzę o etapie prowadzonego wobec niego postępowania wymiarowego oraz zagwarantować ochronę swoich praw w tym postępowaniu.
W ocenie Sądu zaniechanie strony w zakresie zorganizowania odbioru kierowanej do niego korespondencji, w czasie gdy nie przebywała w miejscu zamieszkania, należy uznać za brak staranności w prowadzeniu własnych spraw, co uzasadnia wydanie przez DIAS postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z uwagi na nieuprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do jego wniesienia. O braku winy w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona działała z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od osoby zainteresowanej. Przy czym dopuszczenie się przez osobę zainteresowaną nawet najmniejszego niedbalstwa, wyklucza możliwość przywrócenia terminu. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Takie przeszkody w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie wystąpiły.
Podsumowując, Sąd stwierdza, ze DIAS trafnie uznał, że Skarżący nie złożył w przewidzianym prawem terminie wniosku o przywrócenie terminu i nie uprawdopodobnił braku swojej winy w jego uchybieniu, co oznacza że nie zaszły w sprawie wynikające z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki przywrócenia
Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze jak i piśmie procesowym z dnia 16 maja 2019 r., wskazując na treść art. 106 § 3 p.p.s.a., albowiem ich przeprowadzenie nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a kwestia prawidłowości doręczenia ww decyzji NUS była już przedmiotem oceny w ww powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę strony oddalił w całości.