Uzasadnienie
W sprawie, postanowieniem z dnia 23 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 421/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J.N. (dalej: skarżący) na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu, z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie.
Odpis rzeczonego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 20 czerwca 2011 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia pod adresem wskazanym w aktach sprawy.
Orzeczenie Sądu uzyskało walor prawomocności z dniem 21 lipca 2011 r.
Pismem wniesionym w dniu 26 marca 2012 r. (osobiście w biurze podawczym Sądu) skarżący - reprezentowany przez pełnomocnika adw. A.M. - wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia Sądu z dnia 23 maja 2011 r. odrzucającego skargę. Do wniosku załączono skargę kasacyjną. Tytułem uzasadnienia, pełnomocnik skarżącego wskazał, że niewniesienie skargi kasacyjnej w terminie, spowodowane było błędnym doręczeniem odpisu ww. postanowienia Sądu. Nastąpiło ono bowiem pod niewłaściwym adresem, tj. W., ul.[...], gdy tymczasem skarżący od 2008 r. mieszka i jest zameldowany pod adresem: W. ul. [...], co potwierdza załączona do wniosku kserokopia dowodu osobistego skarżącego. Zdaniem pełnomocnika, podniesiona okoliczność, w konsekwencji której brak było możliwości zapoznania się z treścią postanowienia Sądu, stanowi o tym, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej.
Jednocześnie pełnomocnik skarżącego wskazał, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 19 marca 2012 r., kiedy to zapoznał się z aktami sprawy i dowiedział się, że ww. postanowienie Sądu zostało wysłane na nieprawidłowy adres. Wobec tego, w ocenie pełnomocnika, zachowany został siedmiodniowy termin do wniesienia niniejszego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
Przepisy art. 86 § 1 i art. 87 § 1, § 2, § 3 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a.") przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Wskazać również trzeba, iż zgodnie z art. 88 p.p.s.a. zdanie pierwsze, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, że złożony wniosek nie spełnia warunku określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., tj. nie został wniesiony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wystąpiła zatem przeszkoda uniemożliwiająca merytoryczne rozpoznanie wniosku, której konsekwencją jest odrzucenie rzeczonego wniosku jako spóźnionego.
O przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej zwrócono się pismem wniesionym w dniu 26 marca 2012 r. Jako dzień ustania przyczyny uchybienia ww. terminowi, pełnomocnik skarżącego wskazał dzień 19 marca 2012 r. kiedy to, jak stwierdził, zapoznał się z aktami sprawy. Tymczasem, w wyniku analizy akt przedmiotowej sprawy, nie można potwierdzić, że przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej ustały w podanej przez pełnomocnika dacie. Akta sprawy wskazują bowiem, że pełnomocnik skarżącego nie zapoznał się z ich treścią w dniu 19 marca 2012 r., lecz zapoznawał się dwukrotnie, w dniach: 8 marca 2012 r. i 20 marca 2012 r. Tak więc, to data pierwszego zapoznania się pełnomocnika z aktami sprawy (8 marca 2012 r.) rozpoczynała bieg siedmiodniowego terminu do złożenia przedmiotowego wniosku, co oznacza, że wniosek winien zostać wniesiony najpóźniej w dniu 15 marca 2012 r., nie zaś - jak wynika z akt sprawy - w dniu 26 marca 2012 r.. W konsekwencji, przedmiotowy wniosek uznać należało jako wniesiony po upływie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., a co za tym idzie, jako podlegający odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia