Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 425/13 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w punkcie pierwszym wyroku uchylił zaskarżoną decyzję i w punkcie drugim stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono organowi w dniu 29 sierpnia 2013 r.
W piśmie z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o uzupełnienie lub wyjaśnienie treści wyroku. W uzasadnieniu wskazał, że z sentencji orzeczenia wynika, iż Sąd uchylił jedynie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...]. Jednakże w uzasadnieniu wyroku na stronie [...] wskazano, że Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji organu pierwszej instancji, poprzedzającej zaskarżoną decyzję, uznając, że jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. Zdaniem organu treść wyroku budzi zatem wątpliwości, czy Sąd uchylił jedynie decyzję organu odwoławczego, jak wynika z sentencji wyroku, czy także poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, jak wynika z uzasadnienia. Powyższe uzasadnia wniosek o uzupełnienie lub wyjaśnienie treści wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Sąd orzekł natomiast o uchyleniu tylko decyzji organu odwoławczego. Rozstrzygnięcie Sądu może więc uzasadniać wniosek o uzupełnienie wyroku. W ocenie Sądu uzupełnienie wyroku polegające na uchyleniu również decyzji organu pierwszej instancji nie byłoby jednak zasadne. Z uzasadnienia wyroku wynika bowiem, iż Sąd nie polecił organowi przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie. Przedłużenie postępowania administracyjnego poprzez uchylenie decyzji również organu pierwszej instancji, byłoby w przedmiotowej sprawie niecelowe.
Z tych względów na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 160 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I postanowienia.
Nie jest również konieczne, w ocenie Sądu, wydanie postanowienia rozstrzygającego wątpliwości co do treści wyroku. Z jego sentencji wprost wynika bowiem, iż uchylona została wyłącznie decyzja organu drugiej instancji. Z wyjątkiem wyrażenia aprobaty dla stanowiska obu organów na stronie trzeciej uzasadnienia, w treści uzasadnienia odnoszono się do decyzji i toku rozumowania organu - w liczbie pojedynczej. Wynika z powyższego, iż intencją wyrokującego Sądu, było uchylenie decyzji wyłącznie organu odwoławczego.
Z tych względów na podstawie art. 158 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.
Natomiast sprostowania wymaga w ocenie Sądu uzasadnienie wyroku. Wbrew brzmieniu sentencji wyroku oraz treści uzasadnienia, w której odnoszono się do decyzji organu odwoławczego, na stronie trzynastej uzasadnienia zawarto stwierdzenie, iż: "Sąd orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji organu pierwszej instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga". Stwierdzenie to uznać należy za oczywistą omyłkę.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1). Sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2).
Sanując dostrzeżoną omyłkę, nie wychodząc przy tym poza ustawowe granice dopuszczalności rektyfikacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie dyspozycji art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt III sentencji postanowienia.