Uzasadnienie
Strona skarżąca wniosła skargę na wyżej oznaczony wynik kontroli wydany przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., w którym stwierdzono nieprawidłowości wykorzystania przez stronę środków z dotacji budżetu państwa i w którym nakazano jej usunąć wskazane nieprawidłowości w terminie do [...] oraz podjąć działania zabezpieczające w przyszłości przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 15, poz. 148 ze zm.) i ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (t.j. Dz. U. z 2002 r., Nr 72, poz. 664 ze zm.).
Strona skarżąca pismem z dnia [...] wezwała organ - na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - do usunięcia, naruszenia przepisów prawa materialnego kwestionując ustalenia wyniku kontroli określonych w punkcie II tegoż wyniku i podnosząc, iż organ podatkowy nieprawidłowo pouczył stronę, iż od przedmiotowego wyniku kontroli nie przysługują środki odwoławcze. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. nie uwzględnił zarzutów strony skarżącej i podtrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie.
W skardze z dnia [...] pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyniku kontroli w części dotyczącej pkt II i pkt III, powołując się na argumentację zawartą we wniosku wzywającym do usunięcie naruszeń prawa. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż przedmiotowy wynik kontroli nie wykazuje cech aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, tj. nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej u.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 u.p.s.a. zakres kognicji sądu obejmuje także inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie budzi zatem wątpliwości, że wynik kontroli może podlegać rozpoznaniu przez Sąd, o ile spełnia warunek określony in fine powołanego przepisu. Decydujące znaczenie ma ustalenie charakteru wydanego wyniku kontroli- czy jest on aktem administracyjnym będącym władczym działaniem organu kontroli skarbowej, skierowanym na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, czy też cech takich nie posiada, będąc jedynie ustaleniem nieprawidłowości występujących w działalności strony, które mogą być wykorzystane jako materiał w odrębnie prowadzonych przez właściwe organy postępowaniach (zob. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 7 grudnia 1998 r. sygn. akt FPS 18/98).
W rozpatrywanej sprawie zaskarżony wynik kontroli ogranicza się do ustaleń faktycznych, wytknięcia stwierdzonych nieprawidłowości i sformułowania stronie zaleceń na przyszłość w zakresie podjęcia działań zabezpieczających przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych i ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych. Brak w nim końcowych wskazań i wniosków, z których wynikałyby dla strony skarżącej bezpośrednie i konkretne obowiązki. Powyższe sprawia, że zaskarżony akt nie spełnia wymogów określonych w powołanym wyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 4 u.p.s.a., a w konsekwencji nie podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Powyższy pogląd znajduje również odzwierciedlenie w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r. (sygn. akt FPS 13/2000 ONSA 2001/2 poz. 58), która jakkolwiek zapadła na gruncie uchylonej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, to jednak w ocenie Sądu znajduje pełne uzasadnienie w rozpatrywanej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w niej pogląd, że wynik kontroli skarbowej, który wskazuje wyłącznie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. także wyrok NSA z dnia 24 listopada 1999 r. sygn. akt III SA 8054-56/98, postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 941/00, Pr. Gosp. 2002/1/45). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 6 u.p.s.a., skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.