Uzasadnienie
Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej – miała wypadek, w 2004 r. zmarła jej córka. W związku z chorobą córki sprzedała cały majątek. Mieszka z mężem i synem. Nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Jej rodzina uzyskuje dochody z tytułu renty pobieranej przez męża w wysokości 550 zł brutto, 800 zł (nieczytelnie wskazany tytuł, z jakiego ten dochód pochodzi) oraz 152 zł zasiłku pielęgnacyjnego. Strona ponadto podała, że przysługują jej wierzytelności w związku z nieopłaconymi fakturami, jest zadłużona w ZUS, ma też zaległości w podatku VAT.
Do wniosku załączona została nieczytelna faktura VAT, wydruk z księgi podatkowej z działalności prowadzonej przez skarżącą, z wykazanym przychodem i kosztami jego uzyskania narastająco do lutego 2011 r., dokumenty potwierdzające dochody męża strony z tytułu renty, potrącenia w związku z zajęciem egzekucyjnym ze stanem na 2009 r. oraz dokumenty związane ze stanem zdrowia skarżącej.
Ponadto, na wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – p.p.s.a.), nadesłane zostały: lista blokad kwot na rachunku związanym z działalnością gospodarczą na dzień 31 marca 2009 r. oraz kopia z księgi podatkowej za grudzień 2010 r.
Z powyższych dokumentów wynika, że w 2010 r. przychód z działalności gospodarczej wyniósł 267.842,57 zł, natomiast koszty jego uzyskania 168.793,08 zł. W 2011 r. do lutego skarżąca nie uzyskała żadnego przychodu i poniosła koszty jego uzyskania w wysokości 24.288,17 zł. Miesięcznie z renty jej męża potrącane jest 223 zł tytułem zajęcia egzekucyjnego. Suma blokad na rachunku bankowym z tytułu egzekucji komorniczych wynosiła w marcu 2009 r. 158.765 zł.
Skarżąca podała, że ponosi miesięczne wydatki: na prąd 300 zł, żywność 600 zł, lekarstwa 180 zł, za wodę 170 zł, wywóz śmieci 30 zł oraz na podręczniki szkolne dla syna i inne opłaty związane ze szkołą w kwocie około 200 zł. Dodała, ze odzieży nie kupuje od dłuższego czasu, nie spłaca kredytów, otrzymuje jedynie pomoc de minimis na działalność, którą prowadzi od 2005 r.
Na podstawie art. 245 § 3 i art. art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Podkreślić należy – co wynika z treści przytoczonej regulacji – że instytucja prawa pomocy służy przede wszystkim osobom, które nie mają możliwości poczynić rezerw na pokrycie chociażby części kosztów postępowania bez ograniczenia wydatków na niezbędne, podstawowe potrzeby rodziny.
Wobec przestawionych okoliczności w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, nie można uznać, że opłacenie przez skarżącą kosztów sądowych w niniejszej sprawie pociągnęłaby takie właśnie skutki dla jej rodziny. Wskazać trzeba, że wpis od skargi w sprawie, który zwykle stanowi najwyższy koszt, został wyznaczony na kwotę 100 zł. Skarżąca wprawdzie w bieżącym roku nie osiągnęła przychodu z działalności gospodarczej, niemniej zauważyć należy, że w ubiegłym roku zysk z tej działalności wyniósł niemal 100.000 zł, co wynika z zapisów w księdze podatkowej. Poza tym, skoro dysponuje środkami na ponoszenie bieżących kosztów działalności, które wyniosły za dwa pierwsze miesiące 2011 r. ponad 24.000 zł, to oznacza to, że może również wygospodarować 100 zł na wpis od skargi oraz na ewentualne przyszłe koszty sądowe.
Mając wobec tego na uwadze powyższe, na podstawie art. 245 § 3, art. art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.