Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] określającą spółce A spółka z o.o. z/s/ w L. zobowiązanie w podatku akcyzowym za grudzień 2009 r.
Jak wynikało z akt sprawy skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej m.in. sprzedawała olej opałowy z przeznaczeniem na cele opałowe. Przeznaczenie ww. towaru na cele opałowe nie budziło wątpliwości i znajdowało potwierdzenie w treści pobieranych przez stronę oświadczeń nabywców o przeznaczeniu towaru. Jednakże wbrew obowiązującym przepisom skarżąca, w wymaganym przez prawo terminie, nie złożyła naczelnikowi urzędu celnego zestawień oświadczeń o przeznaczeniu oleju na cele opałowe. W związku z tym organ podatkowy, powołując się na przepisy art. 89 ust.14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm. – dalej powoływana jako u.p.a.), określił skarżącej zobowiązanie w podatku akcyzowym wg wyższej stawki podatku tj. 1.822 zł/1.000 litrów.
Orzeczenie to utrzymał w mocy organ odwoławczy, podzielając ustalenia i wnioski organu I instancji.
W skardze strona domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej powoływana jako O.p.), poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy; brak ustalenia rzeczywistego przeznaczenia oleju opałowego oraz w jakim terminie winny zostać złożone zestawienia oświadczeń; art. 187 § 1 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów; art. 210 § 4 O.p. oraz art. 124 O.p. poprzez niewyjaśnienie stronie zasady proporcjonalności pomiędzy uchybieniem strony a zastosowana sankcja; art. 188 § 1 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka oraz art. 121 § 1 i § 2 O.p. poprzez wydanie w sprawie 15 decyzji, co utrudnia złożenie środków odwoławczych oraz niepoinformowanie podatnika o obowiązku składnia zestawienia oświadczeń.
Ponadto strona podniosła zarzut naruszenia art. 89 ust. 16 u.p.a poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że niezłożenie zestawień, o których mowa w art. 89 ust. 14 u.p.a. stanowi podstawę do wymiaru zobowiązania wg wyższej stawki podatku; naruszenie art. 21 § 1 O.p. wydanie decyzji pomimo, że zobowiązanie wygasło poprzez zapłatę; naruszenie art. 89 ust. 4 u.p.a. poprzez przyjęcie, że olej został przeznaczony na cele inne niż grzewcze; naruszenie art. 89 ust. 16 w zw. z art. 89 ust. 16 u.p.a. poprzez utożsamianie warunku z terminem. Sformułowała także strona zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 w zw. z art. 217 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i naruszenie zasady proporcjonalności.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Postępowanie sądowe podlegało zawieszeniu z urzędu.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu, taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem trzeba, że postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. (I SA/Wr 562/14) tut. Sąd skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego o następującej treści:
"1. czy art. 5 w zw. z art. 2 ust. 3 i w zw. z art. 21 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. Urz. UE z dnia 31 października 2003 r. nr L 283, s. 51 i nast.; dalej dyrektywa 2003/96) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w treści art. 89 ust. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.; dalej u.p.a.), która nakazuje zastosowanie stawki podatku akcyzowego przewidzianej dla paliw silnikowych do oleju opałowego na skutek braku spełnienia przez podatnika wymogu formalnego przewidzianego w art. 89 ust. 14 - 15 u.p.a.?
2. czy zasada proporcjonalności nie sprzeciwia się wymogowi formalnemu przewidzianemu w art. 89 ust. 14-15 u.p.a. uzależniającemu zastosowanie obniżonej stawki akcyzy przewidzianej dla olejów opałowych od konieczności sporządzenia i złożenia zestawienia oświadczeń nabywców w ustawowym terminie, abstrahując od zaistnienia warunku materialnego w postaci sprzedaży paliwa na cele opałowe?;
3. czy zgodna z zasadą proporcjonalności jest sankcja przewidziana w treści art. 89 ust. 16 u.p.a. polegająca na obciążeniu sprzedawcy podatkiem akcyzowym, jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyliczonym według stawki przewidzianej dla paliw silnikowych (art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a.) w odniesieniu do oleju opałowego na skutek niespełnienia warunku formalnego przewidzianego w treści art. 89 ust. 14-15 u.p.a.?".
Wprawdzie na gruncie regulacji art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., jako przesłanki zawieszenia postępowania, ustawodawca wprost nie wymienił postępowania przed TSUE, to niewątpliwie przepis ten obejmuje swoim zakresem również wspomniane postępowanie sądowe.
W niniejszej sprawie, po dokonaniu analizy jej stanu faktycznego i prawnego, Sąd powziął tożsame wątpliwości co skład orzekający występujący z powołanym pytaniem. Mając jednak na uwadze ekonomikę postępowania Sąd, uznał za niecelowe kierowanie pytania prejudycjalnego o takiej samej treści.
W tych okolicznościach, uzasadnionym jest zawieszenie postępowania przed WSA we Wrocławiu do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez TSUE, gdyż odpowiedź TSUE, udzielona na pytania przedstawione w ww. postanowieniu, będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zagadnienia spornego występującego w niniejszej sprawie.
Z tych też względów, WSA we Wrocławiu - na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.