Uzasadnienie
W sprawie, zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r.:
- 1) określającą skarżącej spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2017 r. do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 678 678 zł (w miejsce pierwotnie zadeklarowanej do zwrotu kwoty 3 280 257,00 zł) oraz
- 2) ustalającą dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r. w kwocie 520 316 zł – na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o VAT.
W skardze spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się na obie przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), tj. prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że egzekucja ustalonego w zaskarżonej decyzji zobowiązania w kwocie 520.316,00 zł wyrządzi spółce znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci braku możliwości zapłaty wynagrodzeń pracowniczych, a także braku możliwości terminowej spłaty zaciągniętego kredytu oraz pożyczek.
Podniosła spółka, że posiada kredyt inwestycyjny w kwocie 10.360.000,00 zł do dnia 30 września 2033 r. (na dzień 31 marca 2019 r. do spłaty pozostało 10.128.492,00 zł, w tym kredyt krótkoterminowy w kwocie 578.770,00 zł), przy czym miesięczna rata tego kredytu wynosi ponad 57.800 zł.
Nadto spółka posiada pożyczki od innej sp. z o.o. w kwocie 8.291.000,00 zł z terminem spłaty do dnia 30 września 2034 r. (na dzień 31 marca 2019 r. do zapłaty pozostało 2.840.437,17 zł), oraz w kwocie 3.700.000,00 zł z terminem zapłaty do dnia 30 września 2034 r. (na dzień 31 marca 2019 r. do zapłaty pozostało 3.700.000,00 zł), a także zobowiązana jest do zapłaty odsetek w kwocie 488.338,36 zł. Dodatkowo spółka zobowiązana jest do zapłaty na rzecz jeszcze innego podmiotu odsetek w kwocie 79.547,76 zł od udzielonej i spłaconej już pożyczki w kwocie 2.069.000,00 zł.
Wywodziła skarżąca, że zestawienie obrotów i sald spółki na dzień 31 marca 2019 r. również uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zestawienie wskazuje należności na rzecz spółki od innych podmiotów w kwocie 517.937,92 zł, przy zobowiązaniach w kwocie 2.294.114,03 zł oraz należności w kwocie 22.848,10 zł przy zobowiązaniach w kwocie 2.933,71 zł.
Egzekucja dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług spowoduje brak możliwości spłaty zaciągniętych zobowiązań, postawienie ich w stan natychmiastowej wymagalności, co doprowadzi do upadłości spółki.
Do wniosku dołączono dokumenty dotyczące ww. wartości podpisane przez księgową oraz prezesa skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek zasługiwał na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowiącej przedmiot skargi powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji jeszcze przed dokonaniem sądowej kontroli jej legalności.
Podstawę prawną do wydania orzeczenia Sądu w tym przedmiocie stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., który jednocześnie formułuje przesłanki prawne uprawniające Sąd do objęcia wnioskodawcy tymczasową ochroną prawną do czasu rozpoznania skargi.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, powołane w tym przepisie przesłanki wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu stanowią zwroty niedookreślone, a obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia. Prawdopodobieństwo jest środkiem mniej restrykcyjnym od dowodu, albowiem wymaga jedynie uwiarygodnienia twierdzeń o określonym fakcie.
W ocenie Sądu, argumentacja wniosku wymóg ten spełnia.
Z uzasadnienia wniosku wynika, że spółka obawia się utraty płynności finansowej. Zdaniem Sądu, ze względu na wielomilionowe zadłużenie spółki i związany z nim obowiązek terminowych spłat, natychmiastowa spłata (dobrowolna, w przypadku zaciągnięcia na ten cel jeszcze innych zobowiązań lub w drodze przymusowej egzekucji), istotnie mogłaby doprowadzić do deficytu środków na bieżącą działalność spółki, w tym wypłatę wynagrodzeń, a tym samym zagrozić egzystencji przedsiębiorstwa. Zadłużenie i konieczność spłat uprawdopodobniono ich zestawieniami oraz rachunkiem zysków i strat.
Wymienione okoliczności wpisują się w przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, której ewentualne, późniejsze uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby nie zrekompensować.
Nadto dodatkowe zobowiązanie ustalono spółce na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o VAT w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku - a więc w oparciu o przepis o charakterze sankcyjnym. Nie jest to więc zobowiązanie stricte podatkowe. Nie można więc spółce zarzucić, iż nie przewidziała środków na jego uregulowanie.
Wskazując na powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.