Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Gminy W. jest interpretacja indywidualna z dnia [...] r. dotycząca podatku od towarów i usług. Zaskarżoną interpretacją Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał za nieprawidłowe stanowisko Gminy w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości użytkownikowi wieczystemu, a za prawidłowe uznał stanowisko Gminy w zakresie opodatkowania/stawki podatki dla czynności sprzedaży nieruchomości oraz momentu powstania obowiązku podatkowego.
Zaskarżając wymienioną interpretację indywidualną, Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości, zarzucając:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego - tj.: art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 z późn.zm.), poprzez dopuszczenie się ich błędnej wykładni skutkującej uznaniem, że kwota należna z tytułu ceny sprzedaży nieruchomości - jako pozostająca do zapłaty część kwoty stanowiącej należność z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego - będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w sytuacji, gdy prawidłowe rozumienie ww. przepisów powinno się sprowadzać do stwierdzenia, że przedmiotowa należność nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako konsekwencja uznania, że czynność sprzedaży nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może być traktować jako kolejna dostawa mająca podlegać opodatkowaniu tym podatkiem;
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa, która objawia się wadliwym uznaniem (stanowiącym konsekwencję błędnej wykładni ww. przepisów), że w przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie znajdują przepisy: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 19a ust. 3 w związku z ust. 4, art. 19a ust. 8, art. 29a ust. 1, art. 41 ust. 1 w związku z ust. 14a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 07 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz.
- 35) - w sytuacji, gdy przepisy te nie mogły być zastosowane, z uwagi na okoliczność niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług kwoty należnej z tytułu ceny sprzedaży nieruchomości na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego;
- 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 169 § 1, w związku z art. 14h oraz art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez nie wezwanie Skarżącej (Wnioskodawczym) do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu, w zakresie niezbędnym do weryfikacji okoliczności związanych z ustanawianiem prawa użytkowania wieczystego oraz procesu rokowań w przedmiocie sprzedaży nieruchomości na rzecz ich dotychczasowego użytkownika wieczystego.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić.
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że postanowieniem z dnia 19 czerwca 2019 r. o sygn. akt I SA/Wr 295/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2012 - Dz. Urz. U.E. z dnia 26 października 2012 r. Nr C 326 s. 1 i nast.) skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytania prejudycjalne:
- 1. Czy przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa, takie jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. a) w zw. art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28.11.2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r. Nr L 347 s.1 ze zm.; dalej: dyrektywa 112) podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej (dalej: VAT)?
- 2. W razie odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 1 w zw. art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 112 podlegającą opodatkowaniu VAT?
- 3. Czy Gmina pobierając opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z mocy prawa, takie jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 112 czy w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 112?
W niniejszej sprawie, mając na uwadze przedmiot zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zarzuty skargi, Sąd uznał, że przedstawiona kwestia prejudycjalna może mieć bezpośredni wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Podjęte w tej kwestii rozstrzygnięcie dostarczy bowiem odpowiedzi w zakresie, czy czynność sprzedaży nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego, stanowi dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z tego powodu, a także z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, Sąd doszedł do przekonania, że zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie jest uzasadnione.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji