Uzasadnienie
W skardze na wyżej oznaczoną decyzję reprezentujący J. S. pełnomocnik procesowy zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania oraz wykonania poprzedzającej ją decyzji Naczelnika P. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. nr [...].
W uzasadnieniu tego żądania wskazano, że ściągnięcie na obecnym etapie postępowania kwoty zaległości wskazanej w decyzji ograniczy w sposób zasadniczy płynność finansową skarżącego, który prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług transportowych, i pozbawi go możliwości realizacji bieżących zobowiązań w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa oraz możliwości rozwoju. Argumentowano, że przedsiębiorcy nie działają na tej samej zasadzie co banki i nie posiadają gotówki na należności budżetowe, zapłacone a nienależne zobowiązania są często ostatnimi wierzytelnościami regulowanymi przez przedsiębiorców, natomiast uzyskane od organu odsetki nie są w stanie odtworzyć przedsiębiorstwu jego największą wartość - rynku kontrahentów.
Dalej podano, iż przeprowadzenie egzekucji należności podatkowej może zagrozić utrzymaniu zatrudnienia w przedsiębiorstwie wnioskodawcy, który oprócz wynagrodzeń pracowników miesięcznie ponosi wydatki z tytułu rat leasingowych w kwocie ok.
50. 000 zł, a nawet doprowadzić do jego upadłości. Przywołano także fakt poniesienia przez skarżącego w podatkowym roku 2009 straty oraz praktykę komorniczą kierowania egzekucji w pierwszej kolejności do rachunków bankowych dłużnika. Końcowo powołano zasadę dbałości o rozwój przedsiębiorczości oraz ochrony interesów strony postępowania, wyrażone w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.
W odpowiedzi na wezwanie Dyrektor Izby Skarbowej we W. pismem z dnia 31 maja 2010 r. poinformował Sąd, że Naczelnik P. Urzędu Skarbowego we W. celem przymusowej egzekucji zaległości podatkowej objętej zaskarżonym rozstrzygnięciem skierował wnioski o wpis hipotek przymusowych kaucyjnych na nieruchomościach podatnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjny zostało uregulowane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ustawie tej, a mianowicie w art. 61, unormowane zostało postępowanie w sprawie wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Adresatem normy prawnej wynikającej z § 2 art. 61 ustawy procesowej są organy podatkowe, natomiast adresatem normy prawnej odkodowanej z § 3 art. 61 tej samej ustawy jest sąd administracyjny. Drugie ze wskazanych uregulowań stanowi jedyną podstawę prawną, którą sąd administracyjny uwzględnia przy rozpoznawaniu takiego wniosku o zastosowanie reżimu suspensywności.
W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei na podstawie art. 61 § 3 zd. 1 tej samej ustawy po przekazaniu sadowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zd. 3 § 3 art. 61 - dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana przepisem art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej jego oceny, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Nadto podkreślenia wymaga, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 powołanej ustawy ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu.
Wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji pozwala na uniknięcie wywołania po stronie podatnika niekorzystnych skutków decyzji w sytuacji, gdy nie zostało w sprawie wydane orzeczenie kończące postępowanie sądowoadministracyjne. Wyżej powołane uregulowanie uzależnia zastosowanie wobec zaskarżonego rozstrzygnięcia reżimu suspensywności od zaistnienia niebezpieczeństwa wystąpienia ustawowo określonych skutków. W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł przesłanki z przytoczonego wyżej przepisu art. 61 § 3 powołanej na wstępie ustawy. Sąd ocenił przedstawione przez wnioskodawcę oraz wynikające z akt sprawy okoliczności w świetle treści art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oraz kierując się zasadami doświadczenia życiowego i logiki. W rezultacie uznał, że takie niebezpieczeństwo nie może powstać po stronie skarżącego na skutek wyegzekwowania od niej kwoty zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji.
Jak wynika bowiem z akt sprawy sposób prowadzenia przez organ egzekucyjny przymusowej egzekucji przedmiotowej zaległości podatkowej nie może spowodować powstania skutków powołanych przez wnioskodawcę w uzasadnieniu jego żądania. Czynności egzekucyjne organu skierowane zostały bowiem do składników majątku podatnika innych niż środki pieniężne zgromadzone na jego rachunkach bankowych. Tym samym na obecnym etapie postępowania wykluczona została możliwość spełnienia się – w sposób określony w uzasadnieniu wniosku - ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jako nieuzasadniony – nie podlegał uwzględnieniu.
Na marginesie wskazać trzeba, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której – tak jak to w rozpoznawanej sprawie przyznała strona skarżąca - podatnik tłumaczy nieregulowanie należności podatkowych realizują swoich zobowiązań cywilnoprawnych.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.