Uzasadnienie
Doradca podatkowy P.S. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, w terminie siedmiu dni licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wraz z wezwaniem przesłano urzędowy formularz w celu jego wypełnienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Wezwanie doręczono doradcy podatkowemu P.S. w dniu 14 maja 2018 r.
Przesyłką nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 18 maja 2018 r. doradca podatkowy nadesłał pismo, w którym poinformował Sąd, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Przesłano jednocześnie podpisany przez Skarżącą uzupełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, na którym wskazano jako adres do doręczeń Wnioskodawczyni adres Kancelarii Podatkowej A. Wobec nieprzedłożenia przez doradcę podatkowego P.S. dokumentu pełnomocnictwa, tutejszy Sąd wezwał Stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie na niej podpisu lub nadesłanie podpisanego odpisu skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie przesłano na wskazany we wniosku o przyznanie prawa pomocy adres do doręczeń Skarżącej. Wezwanie odebrane zostało w dniu 6 czerwca 2018 r., lecz do dnia dzisiejszego nie zostało zrealizowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej - p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w imieniu skarżącej R.O. złożył doradca podatkowy P.S. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z tego przepisu, do akt sprawy nie przedłożono wraz ze skargą pełnomocnictwa.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że pomimo doręczenia w dniu 14 maja 2018 r. wezwania do uzupełnienia braków formalnych przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, braku nie uzupełniono. Pismem z dnia 18 maja 2018 r. doradca podatkowy poinformował tutejszy Sąd, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy, co nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skierowane bezpośrednio do Skarżącej, doręczone w dniu 6 czerwca 2018 r. również okazało się bezskuteczne.
Wobec stwierdzenia, że Skarżąca nie uzupełniła w terminie braku formalnego skargi, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zobowiązany był do jej odrzucenia, o czym orzeczono w pkt I sentencji niniejszego postanowienia.
Jednocześnie w pkt II sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 700/14).
Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy.