Uzasadnienie
Wniesiona przez stronę skarżącą skarga dotyczyła interpretacji indywidualnej Ministra Finansów – działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., udzielonej w zakresie wykładni przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej: u.p.t.u.).
Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o jej udzielnie wynika, że skarżąca spółka, nie będąc jednostką objętą systemem oświaty, prowadzi w formie pozaszkolnej różnego rodzaju kursy i seminaria szkoleniowe (głównie z zakresu rachunkowości) oraz wychowawcze, finansowane ze środków publicznych. Uczestnikami tych kursów są uczniowie szkół policealnych, pracownicy skierowani na takie szkolenia przez swoich pracodawców (celem podniesienia kwalifikacji zawodowych, czy dokonania przekwalifikowania zawodowego), jak również, pracownicy szeroko pojętej sfery budżetowej.
Wnosząc o udzielenie interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie skarżąca zapytywała, czy prowadzone przez nią od 1991 r. kursy i seminaria korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) u.p.t.u.?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie strona twierdziła, iż świadczone przez nią usługi mieszczą się w kategorii usług kształcenia zawodowego oraz podnoszenia kwalifikacji zawodowych (każdy z kursów kończy się egzaminem), a zatem, są objęte zwolnieniem podatkowym w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) u.p.t.u. Swoje stanowisko spółka poparła odwołaniem się do przepisów prawa wspólnotowego, tj. art. 14 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 288/1 z dnia 29 października 2005 r.). Przedstawiła również rozbudowaną argumentację definicji środków publicznych.
W interpretacji indywidualnej z dnia [...]r. (nr [...]) Minister Finansów – działający przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., stwierdził prawidłowość stanowiska wnioskodawcy jedynie w odniesieniu do zwolnienia od podatku od towarów i usług organizowanych przez stronę kursów oraz szkoleń dla pracowników sfery budżetowej. Wyjaśniał, iż kursy adresowane do tych podmiotów korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit c) u.p.t.u., albowiem w całości finansowane są ze środków publicznych. Jako nieprawidłowe uznał natomiast Minister Finansów stanowisko strony dotyczące zwolnienia od podatku od towarów i usług pozostałych kursów i seminariów, których celem jest uzupełnienie wiedzy ogólnej przez uzyskiwanie umiejętności i kwalifikacji zawodowych przez osoby dorosłe. Wskazał tu organ, że w/w kursy korzystałyby ze zwolenia od podatku od towarów i usług, gdyby były finansowane w całości ze środków publicznych, lub tez gdyby ich organizator uzyskał akredytację w rozumieniu przepisów o systemie oświaty a prowadzona działalność dotyczyła usług objętych akredytacją.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wniesionej po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji podatkowej, formułując ogólny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię.
W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów – działający przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego stanowiska w sprawie.
Po skierowaniu sprawy na rozprawę, pismem z dnia 26 lutego 2012 r., strona skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Wniosła jednocześnie o zwrot uiszczonego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje
Postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skuteczność cofnięcia skargi w sprawie Sąd oceniał przez pryzmat przesłanek z art. 60 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że skarżący może cofnąć skargę a cofnięcie to wiąże Sąd, o ile czynność procesowa strony nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub powodująca w efekcie utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wada nieważności.
Stwierdzając, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1) p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, o czym orzekł w pkt. I postanowienia. Zawarte w pkt. II postanowienia rozstrzygnięcie o zwrocie w całości uiszczonego wpisu od skargi znajduje umocowanie w treści art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu, Sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.