Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r. referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Skarżąca, zastępowana w sprawie przez doradcę podatkowego, wniosła w ustawowym terminie zażalenie na ww. postanowienie referendarza sądowego do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu. W treści zażalenia pełnomocnik wniósł o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zażalenie było niedopuszczalne.
W myśl art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), referendarz sądowy wydaje na posiedzeniu niejawnym postanowienia o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowień i zarządzeń, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., wydanych przez referendarza sądowego strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.
Natomiast zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach 1-10 tego przepisu.
Mając na uwadze wyżej przytoczone regulacje prawne, uznać należy, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie referendarza sądowego jest niedopuszczalne, gdyż jedynym skutecznym środkiem zaskarżenia takiego orzeczenia jest sprzeciw. Zauważenia w tym miejscu wymaga, że choć wniesione zażalenie zawiera wszelkie elementy, które pozwoliłyby zakwalifikować go jako sprzeciw na postanowienie referendarza, to nie mógł on zostać potraktowany jako ten środek zaskarżenia. Tylko bowiem strona działająca samodzielnie przed sądami administracyjnymi ma prawo do uzyskania potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczenia jej o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.). Tymczasem przedmiotowe zażalenie zostało sporządzone i wniesione przez doradcę podatkowego, a więc przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy się spodziewać świadomego doboru właściwych środków zaskarżenia.
Nie ulega natomiast wątpliwości, że zamiarem pełnomocnika było wniesienie zażalenia, o czym świadczy wyraźne oznaczenie tego środka zaskarżenia i zaadresowanie go do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, czyli w trybie przewidzianym dla zażaleń.
Powyższe stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, m.in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 16 stycznia 2015 r. sygn. akt II FZ 1813/14 i 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1450/13 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze tak ukształtowane okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.