Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie, skargą wniesioną w dniu [...], strona skarżąca zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] o numerze [...] uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i umarzającą postępowanie w sprawie w przedmiocie określenia A S.A. w L. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005. Strona skarżąca wniosła o uchylenie wskazanej decyzji podnosząc zarzut naruszenia: 1) przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9 poz. 84 z 2002 r. ze zm.) przez jego błędną wykładnię, wskutek czego organ II instancji bezpodstawnie przyjął, że budowla zakładu górniczego związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości;
- 2) przepisu art. 3 pkt 1 b i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207 poz. 2016 z 2003 r. ze zm.) w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych przez ich błędną interpretację, wskutek czego bezpodstawnie przyjęto, że budowla zakładu górniczego stanowiąca techniczno-użytkową całość wraz z instalacjami i urządzeniami, nie mieści się w pojęciu budowli z tego powodu, że usytuowana jest pod powierzchnią ziemi, podczas gdy wymienione wyżej przepisy nie formułują takiego kryterium opodatkowania;
- 3) przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) - przez jego bezzasadne zastosowanie w sprawie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w odpowiedzi na skargę wydało w dniu [...] decyzję nr [...] uwzględniającą skargę w całości, albowiem uznało skargę za słuszną i w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. Nr [...] z dnia [...]. Decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu [...].
W odpowiedzi na zapytanie Sądu, pismem z dnia [...] strona skarżąca wniosła o cofnięcie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie celu albo powoduje, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne. Umorzenie postępowania skutkuje więc jego zakończeniem orzeczeniem, które nie rozstrzyga o istocie sprawy sądowoadministracyjnej.
Przyczyny umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego zostały wskazane w art. 161 § 1 ppsa. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" będziemy mieć do czynienia, kiedy w toku tego postępowania przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w rezultacie skorzystania przez organ administracyjny, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 ppsa i uchylenia jej.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. korzystając z wymienionych uprawnień autokontrolnych uchyliło zaskarżoną decyzję, co w konsekwencji spowodowało, że przestał istnieć przedmiot zaskarżenia.
W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.