Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] wniesionej na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. J. C. (dalej: Skarżąca, Strona skarżąca) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). W lakonicznym uzasadnieniu wniosku Strona skarżąca wskazała, że jest nauczycielką z niewielką pensją, nie posiada też znacznego majątku, a utrzymanie przedmiotowej decyzji w mocy wpłynie bezpośrednio na drastyczne pogorszenie sytuacji materialnej Skarżącej, zaś szkoda może być niemożliwa do naprawienia.
Z urzędu należy wskazać, że postanowieniem z dnia 30 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania Skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca od ww. orzeczenia nie wniosła sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej.
Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiany z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej: NSA, z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, LEX nr 1405435).
W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Dokonując analizy wniosku stwierdzić należy, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca wskazała tylko we wniosku, że jest nauczycielką z niewielką pensją, nie posiada znacznego majątku, a utrzymanie przedmiotowej decyzji w mocy wpłynie bezpośrednio na jej drastyczne pogorszenie sytuacji materialnej, zaś szkoda może być niemożliwa do naprawienia. Strona nie podała żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami, danych dotyczących sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Jedyne informacje przekazane przez Stronę skarżącą zostały nadesłane do wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Natomiast w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji brak konkretnych informacji, na podstawie których Sąd mógłby zbadać, czy odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowodowałaby nieodwracalne skutki. W doktrynie i w judykaturze przyjmuje się zasadę, zgodnie z którą przesłanek do przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 p.p.s.a. nie można utożsamiać z przesłankami, na podstawie których Sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy, a postępowanie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji to dwa odrębne postępowania, w których sąd rozstrzyga na podstawie innych przesłanek (por. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., II FZ 605/10, LEX nr 742664 i postanowienie NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 1783/08, LEX nr 573464).
Sąd, analizując akta sprawy, nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nawet opiewającej na znaczną kwotę nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.