Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2016 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika A. S. został wyznaczony adw. P. S., który zastępował skarżącą przed tutejszym Sądem.
Na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. pełnomocnik poparł wniesioną skargę i zawarte w niej wnioski. Wniósł także o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wyrok w niniejszej sprawie zapadł 10 lutego 2017 r.
Po doręczeniu odpisu wyroku z uzasadnieniem, pełnomocnik w ustawowym terminie wniósł skargę kasacyjną i ponowił wniosek o przyznanie kosztów udzielonej stronie pomocy prawnej, składając stosowne oświadczenie. Zaznaczył przy tym, że skarga kasacyjna została odrzucona przez Sąd nie z jego winy – strona bowiem nie uiściła wpisu od tego środka zaskarżenia. Na potwierdzenie dochowania swojej staranności przedłożył kopię korespondencji ze skarżącą informującej o konieczności dokonania stosownej wpłaty na rachunek Sądu.
Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności powołać trzeba przepisy przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Na podstawie § 23 rozporządzenie to weszło w życie z dniem 5 listopada 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia i zakończyło się wyrokiem z 10 lutego 2017 r. W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie strony skarżącej przed tutejszym Sądem określają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).
Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia z 2015 r., opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,
- c) w innej sprawie - 480 zł.
W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne w wysokości 8.883 zł. Wobec tego opłatę maksymalną za udzieloną pomoc prawną określa § 8 pkt 4 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia z 2015 r. i wynosi ona 2.400 zł.
Zatem wnioskującemu pełnomocnikowi za pomoc prawną udzieloną przed tutejszym Sądem należało przyznać wynagrodzenie w kwocie 1.200 zł, podlegającej podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług wg stawki 23%, to jest o 276 zł – łącznie 1.476 zł.
Co do wynagrodzenia za wniesienie skargi kasacyjnej, zastosowanie już miały przepisy rozporządzenia z 2016 r.
Na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia, za dokonanie powyższej czynności, adwokatowi, który zastępował stronę w I instancji, przysługuje 50% opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1. Opłatę tę określa § 8 pkt 4 w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2016 r. i wynosi ona aktualnie 1.200 zł.
Tym samym za wniesienie skargi kasacyjnej wynagrodzenie wynosi 600 zł, podwyższone o stawkę VAT, czyli o 138 zł, na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2016 r. – łącznie 738 zł.
Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.