Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 10 marca 1997 r., sygn. akt I SA/Wr 48/96

Teza

1. W świetle ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./, podatkowe postępowanie egzekucyjne może mieć zastosowanie jedynie wobec osoby, na której ciąży zobowiązanie podatkowe - rozumiane w sposób wynikający z wymogów ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./.

2. Ustawodawca związał powstanie obowiązku podatkowego u osoby dokonującej obrotu towarowego z zagranicą w imporcie z władczym wyrażeniem woli przez organ celny, gdyż dla pojawienia się obowiązku podatkowego nie wystarcza zachowanie się podatnika lecz musi nastąpić przewidziane w art. 104 Kpa zachowanie się organu celnego.

3. Urząd celny na podstawie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ staje się organem egzekucyjnym tylko wobec zobowiązań podatkowych ostatecznie określonych w trybie art. 11 ust. 2 tej ustawy.

4. Podstawą do egzekucji administracyjnej prowadzonej przez urząd celny na zasadzie art. 12 ustawy o podatku od towarów i usług może być jedynie ostateczna decyzja organu celnego /zwana odprawą celną - art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne - Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ zawierająca w swej treści nie tylko rozstrzygnięcia o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym oraz o wymiarze podatku od importowanych towarów.

5. Dla potrzeb egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie art. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc w trybie szczególnym, skonkretyzowane przez urząd celny po myśli art. 11 ust. 2 tej ustawy zobowiązanie podatkowe, stanowi część składową decyzji.

6. Urząd celny uzyskuje podstawę prawną do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli w sposób nie podlegający skutecznemu zakwestionowaniu określi na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług kwotę należnego podatku.

Sentencja

1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego w mocy postanowienia organu I instancji.