Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. W. w L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]nr [...]wydany w rezultacie postępowania kontrolnego przeprowadzonego w zakresie prawidłowości wykorzystania środków publicznych otrzymanych z funduszy celowych w roku 2001oraz prawidłowości wywiązywania się z obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2001.
W odpowiedzi na skargę organ kontroli skarbowej wniósł o jej odrzucenie, wywodząc, iż brak jest podstaw do zaskarżenia przez kontrolowany podmiot wskazanego wyżej wyniku kontroli, który dotyczy stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie wydatkowania środków otrzymanych w formie dotacji celowej z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz w zakresie wydatkowania, z naruszeniem ustawy o zamówieniach publicznych, środków z dotacji celowej otrzymanej z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska, z uwagi na fakt, iż wynik ten nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powołując unormowanie zawarte w art. 3 § 2 pkt 4) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) i odnosząc się do ustalonego stanu sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W.Ośrodek Zamiejscowy w L. wywiódł, iż wynikiem kontroli z dnia [...]r. nr [...]dokonano jedynie ustaleń faktycznych odnośnie wywiązywania się przez kontrolowaną jednostkę z obowiązku przestrzegania przepisów prawa przy wydatkowaniu środków publicznych oraz wskazano wyłącznie, że w ustalonym stanie faktycznym, Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w L. nie przestrzegała postanowień art. 3 ust. 2, art. 68 ust. 1 i art. 82 ust. 1 ustawy o zamówieniach publicznych.
Tym samym – w opinii organu – wydany wynik kontroli nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, a wskazuje jedynie stan faktyczny, jaki ustalono w toku kontroli i, w konsekwencji, na przedmiotowy wynik kontroli nie przysługuje stronie skarżącej prawo wniesienia skargi w trybie wyżej powołanej ustawy procesowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakres kognicji sądu obejmuje także inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie budzi zatem wątpliwości, że wynik kontroli może podlegać rozpoznaniu przez Sąd, o ile spełnia warunek określony in fine powołanego przepisu. Decydujące znaczenie ma ustalenie charakteru wydanego wyniku kontroli - czy jest on aktem administracyjnym będącym władczym działaniem organu kontroli skarbowej, skierowanym na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, czy też cech takich nie posiada, będąc jedynie ustaleniem nieprawidłowości występujących w działalności strony, które mogą być wykorzystane jako materiał w odrębnie prowadzonych przez właściwe organy postępowaniach (zob. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 7 grudnia 1998 r. sygn. akt FPS 18/98).
W rozpatrywanej sprawie zaskarżony wynik kontroli ogranicza się do ustaleń faktycznych, wytknięcia stwierdzonych nieprawidłowości i sformułowania stronie zaleceń na przyszłość w zakresie podjęcia działań zabezpieczających przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r. nr 15 poz. 148 ze zm.) i ustawy z dnia 9 lutego 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. nr 19, poz. 177 ze zm.). Brak w nim końcowych wskazań i wniosków, z których wynikałyby dla strony skarżącej bezpośrednie i konkretne obowiązki. Powyższe sprawia, że zaskarżony akt nie spełnia wymogów określonych w powołanym wyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy procesowej, a w konsekwencji nie podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Powyższy pogląd znajduje również odzwierciedlenie w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r. (sygn. akt FPS 13/2000 ONSA 2001/2 poz. 58), która jakkolwiek zapadła na gruncie uchylonej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, to jednak w ocenie Sądu znajduje pełne uzasadnienie w rozpatrywanej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w niej pogląd, że wynik kontroli skarbowej, który wskazuje wyłącznie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. także wyrok NSA z dnia 24 listopada 1999 r. sygn. akt III SA 8054-56/98, postanowienie NSA z dnia 7 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 941/00, Pr. Gosp. 2002/1/45, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2005 r. sygn. akt FSK 1714/04 niepublik.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 6) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.