Uzasadnienie
Przedsiębiorstwo A spółka z o.o. z/s w K. wniosło skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Nr [...], którą określono za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 1997r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, zaległość podatkową i odsetki oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, za miesiące od lutego do grudnia 1997 r. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia prawa materialnego, a to przepisów:
- - art. 10 ust. 2, art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.),
- - § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21.12.1995r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów postępowania, a to:
- - art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w związku art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez nałożenie dodatkowych obciążeń podatkowych w wyniku wyłączenia dowodu z faktur,
- - art. 8 ust. 2 i art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasad demokratycznego państwa prawa,
- - art. 121 Ordynacji podatkowej przez pominięcie dowodów świadczących na korzyść skarżącego,
- - art. 125 Ordynacji podatkowej poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania,
- - art. 191 i art. 192 w wyniku niemożności wypowiedzenia się strony w odniesieniu do materiału dowodowego zebranego w innych postępowaniach kontrolnych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację wywiedzioną w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowo-administracyjnego Likwidator strony skarżącej pismem procesowym z dnia [...] cofnął skargę na wyżej oznaczoną decyzję z tym uzasadnieniem, iż cofnięcie skargi związane jest z procesem likwidacji, a rozstrzygnięcie spornej sprawy nie ma wpływu na sytuację finansową strony a jedynie przedłuża ten proces.
Pełnomocnik strony przeciwnej nie oponował cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 60 zdanie 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z kolei skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi uzależniona od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi, o czym stanowi art. 60 zdanie 3 wskazanej wyżej ustawy procesowej. Natomiast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku ustalenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek likwidatora strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi w świetle materiału aktowego badanej sprawy nie nasuwa - z tego punktu widzenia - żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń.
W związku z powyższym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.
Dla tych motywów orzeczono jak w sentencji postanowienia.