Uzasadnienie
Powołaną w sentencji decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] 2016 r., nr [...], odmawiającą skarżącemu rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług za lipiec 2016 r. w kwocie 1.116,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 16,00 zł oraz sierpień 2016 r. w kwocie 597,00 zł.
W skardze strona domagała się uchylenia decyzji organu podatkowego drugiej instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozparzenia organowi podatkowemu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Pismem z dnia 20 grudnia 2018 r. (uzupełnionym następnie pismem z dnia 23 stycznia 2019 r.) skarżący cofnął skargę wskazując na zawarcie z organem podatkowym porozumienia w sprawie ratalnej spłaty zadłużenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 60 p.p.s.a., które stanowią przeszkodę skutecznego cofnięcia skargi. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, Sąd zobligowany był umorzyć w sprawie postępowanie.